กราบสวัสดียามเช้าค่ะ คุณ Wasawat Deemarn
- ลืมตามาปุ๊บ ก็มายืนยักแย่ยักยันหน้าจอ เพื่อดูอะไรนิดหน่อย ก่อนทำกับข้าว อาบน้ำแต่งตัว เพื่อออกไปไขว่คว้าปริญญาอีกใบ ใส่ตัว
- แต่บันทึกนี้กลับกระชาก ให้ครูปูต้องนั่งอย่างเต็มก้น ซึมซับทุกถ้อยคำ พร้อมกับเทียบเคียงเรื่องราวของตัวเองไปด้วย
- "ถึงเราจะไม่มีพ่อไม่มีแม่ เราก็จะต้องหาวิชาใส่ตัวให้มาก ให้ชนะพวกที่มีพ่อมีแม่ให้จงได้"
- แค่วลีเดียวนี้ ก็สามารถทำให้ครูปู หวนคิดถึงพัฒนาการของความคิดของตัวเองตลอดชีวิตที่ผ่านมาได้อย่างชัดเจนเลยค่ะ
- ก่อนอื่นต้องกราบขอบพระคุณ คุณ Wasawat Deemarn เป็นอย่างยิ่งที่มีเมตตา อุตสาห์คิดถึงเรื่องราวของครูปู
- และขอเรียนเพิ่มเติมว่า บันทึก tag ความลับที่ 1 เรื่อง แผนที่ชีวิตครูปู นั้น เป็นบทสรุปแห่งองค์ความรับรุ้ที่ได้รับมาตลอดชีวิต จึงเสมือนเป็นการนำเสนอในแง่ที่ คิดได้แล้ว คิดออกแล้ว สรุปเสร็จแล้ว ทดลองทำแล้ว ดีแล้ว ยิ้มได้แล้ว
- แต่มิได้อธิบายกระบวนการดังกล่าวว่า "คิดได้อย่างไร"
- "คิดได้เมื่อไหร่"
- "ทำไมถึงสรุปความคิดได้เช่นนั้น"
- "ก่อนสรุปอย่างนี้ เคยคิดอะไรมาก่อนแล้วบ้าง"
- "เคยเลือกเดินทางอื่น ที่ไม่ใช่ทางนี้มาก่อนไหม และเกิดอะไรขึ้นบ้าง"
- "ระหว่างทดลองเดินตามที่คิดได้นี้ เกิดอะไรขึ้นบ้าง"
- "มีร่องรอยอะไรเกิดขึ้นบ้างไหม ระหว่างทางเหล่านั้น"
- ก่อนที่ข้อความจะยาวจนเกินไป ด้วยความรู้สึก และความทรงจำที่พรั่งพรู ต้องขอตัวไปตามหาหนังสือ ของ ท่านกิตติเมธี ... ชื่อ "ชีวิตจะเป็นอย่างไร ใจนั่นแหละกำหนด" เล่มนี้ให้ได้ก่อนนะคะ
- ขอบคุณ คุณ Wasawat Deemarn อีกครั้ง และคงมีอีกหลายครั้งแน่นอน เมื่อได้สรุปบทเรียนจากหนังสือพร้อมกับเทียบเคียงประสบการณ์ตรงของตัวเอง สำเร็จแล้ว
- ชอบข้อเขียนสุดท้าย เช่นกันค่ะ
กำลังใจจึงเป็นเรื่องสำคัญที่เรา ๆ ท่าน ๆ ต่างต้องการทุกคน ปริมาณจะมาก หรือ จะน้อย ขึ้นอยู่ภาวะใจในขณะนั้น
เรามาให้กำลังใจซึ่งกันและกันเถอะครับ
- สำหรับครูปูแล้ว ยามที่ชีวิตเคยอ่อนกำลัง ไม่มีแรงแม้จะหายใจต่อ "กำลังใจ ที่ได้รับในตอนนั้น เปรียบได้กับเครื่องช่วยหายใจได้เลยนะคะ"
- ขอบคุณ คุณ Wasawat Deemarn ที่มอบวันดี ๆ ในชีวิตครูปู เพิ่มขึ้นอีกวันนึงนะคะ ^___^