ขอขอบคุณอาจารย์มาลินี...
- เรื่องที่อาจารย์เล่าทำให้นึกถึงเรื่องเล่าของคุณแอ๋ว(พยาบาลการไฟฟ้าแม่เมาะฯ) ท่านอุปถัมภ์เด็กผ่านมูลนิธิหนึ่ง(ดูจะเป็นมูลนิธิเด็ก) > ให้ความช่วยเหลือจนจบปริญญา
มูลนิธิกองทุนการศึกษาเพื่อการพัฒนา (The education for development foundation) และมูลนิธิเด็กก็เป็นมูลนิธิที่น่าสนใจเช่นกัน
- เท่าที่จำได้... อาจารย์สมคิดท่านได้ทุนไปเรียนต่อญี่ปุ่น + พกแคนไปด้วยแบบอีสานแท้
- วันหนึ่งท่านมีโอกาสเดินทางไปเกาะแห่งหนึ่ง > เทวดาฟ้าดินคงดลใจให้ท่านทนเหงาไม่ไหว ถึงกับหยิบแคนขึ้นบรรเลง
แคนอีสานเป็นชุดขลุ่ยไม้ไผ่ (panflute) คล้ายเครื่องดนตรีโบราณของญี่ปุ่นที่มีไม้ไผ่เรียงกันเป็นรูปวงกลม
- คนญี่ปุ่นท่านหนึ่งฟังแล้วคิดถึงสมัยคุณย่าคุณยายจนทนไม่ไหว... เข้าไปถามท่านว่า มาจากไหน
- ท่านว่า มาจากอีสาน ประเทศไทย
คนญี่ปุ่นถามว่า รวยนักหรือ ถึงได้มีเงินมาเรียนญี่ปุ่น
- ท่านตอบไปว่า คนอีสานจน ไม่มีทางได้มาเรียนญี่ปุ่นดอก เพียงแต่สอบชิงทุนได้ ข้อยเลยได้มาเรียนแดนปลาดิบ
- คนญี่ปุ่นถามท่านว่า ไปดูของจริงได้ไหม...
- ท่านบอกว่า ได้
เมื่อคนญี่ปุ่นท่านนั้นไป "สัมผัส" กับชาวอีสาน กินอยู่บ้านคนอีสานถึงได้เข้าใจชีวิต...
- ท่านระดมทุนจากคนญี่ปุ่นช่วยคนอีสานได้จำนวนหนึ่ง
- พอครบปีก็จัดทัวร์ "ไปนอนบ้านลูก(บุญธรรม)"
- คนญี่ปุ่นไม่เคยเห็นคนจนมีน้ำใจมาก่อน พอมาเห็นคนอีสานเข้าถึงได้ซึ้ง...
- เลยให้ทุนกันมาอีกหลายปี
ต่อมามีข่าวว่า ไทยกำลังจะเป็นเสือตัวที่ 5 ของเอเชีย...(ก่อนจะเป็นเสือกระดาษในยุค IMF)...
- ผู้ให้ทุนญี่ปุ่นเริ่มมองที่จะขยับขยายทุนไปประเทศที่จนกว่าแทน...
- ผู้ประสานงานอีสานเลยบอกว่า ถ้าอย่างนั้นขอแนะนำลาว...
- ทุกวันนี้คนญี่ปุ่นใจดีคงจะให้ทุนชาวลาวกันแล้ว
- ขอขอบคุณชาวญี่ปุ่นผ่านทางบันทึกนี้...
ขอให้สาธุการ > สาธุ สาธุ สาธุ... สำหรับทุกท่านที่มีส่วนในการอุปถัมภ์เด็กยากไร้ ขอกุศลผลบุญนี้พึงส่งเสริมให้ท่าน ครอบครัว ตลอดทั้งญาติสนิทมิตรสหายมีความสุข ความเจริญให้สมกับอานุภาพแห่งเมตตา กรุณาของท่านเทอญ...