สวัสดีครับอาจารย์

ขออนุญาตเล่านิทานนะครับ

ในสมัยหนึ่งมีนักบวช 2 คนเป็นเพื่อนกัน คนหนึ่งตายในขณะทำสมาธิ จิตได้ไปเกิดเป็นพรหม ส่วนอีกคนหนึ่งขณะที่กำลังจะตาย จิตไปติดยึดกับอกุศลเพียงเล็กน้อย ทำให้ไปเกิดเป็นตัวหนอนในกองขี้ควาย ส่วนเพื่อนที่เป็นพรหมอยากจะรู้ว่าเพื่อนไปเกิดเป็นอะไรก็ส่งจิตตามหา พบว่าเพื่อนได้เกิดเป็นตัวหนอน ก็มีความรู้สึกสงสารเพราะอารมณ์เพียงวูบเดี่ยวก็ตายมาขัดขวางบุญบารมีที่ได้ทำมา จึงแปลงเป็นนกเพื่อจะมาทำลายสังขารของหนอนเพื่อให้เพื่อนได้เกิดใหม่ตามบารมีทำไว้ เมื่อมาถึงกองมูลที่เจ้าหนอนอยู่ก็ทำท่าจะจิกหนอน

- หนอนเห็นดังนั้นก็พูดว่า "ทำไมท่านต้องมาทำร้าย ทำอันตรายเราด้วย "

- นก " เจ้าหนอนเอย เมื่อก่อนเราเป็นเพื่อนกัน แต่ก่อนเธอตายจิตเธอได้ตกต่ำลงชั่วขณะเพราะกรรมเก่า จึงได้มาเกิดเป็นหนอน เพื่อนเอย จงทิ้งสังสารตัวหนอน ที่อยู่และกินอยู่กับมูลของสัตว์เดรฉานที่หาความเจริญไม่ได้ เถิด"

- หนอน " ทำไมเราต้องเชื่อท่านด้วย ในเมื่อเราเกิดอยู่ในที่อันสุขสบาย มีอาหารกิน มีที่ให้หลับนอน มีความสะดวกสบาย เราชอบของเรา เรารักของเรา เราชอบที่จะอยู่อย่างนี้"

- นก" ถ้าเจ้าติดยึดกับกองมูลเหล่านี้ ติดยึดกับตัวตนที่เป็นตัวหนอนนี้ เจ้าจะตัองอยู่กับมันไปอีกนาน"

- หนอน " มันก็เรื่องของเรา เราชอบ เราอยากอยู่อย่างนี้ ท่านก็ไม่มีสิทธิที่จะมาทำร้าย ทำอันตรายเรา"

นกได้ยินดังนั้น ก็นิ่ง คิดว่า ถ้าเขาละสังสาร โดยไม่ติดยึด ก็จะได้ไปเกิดเป็นเทวดา แต่ความติดยึดในตัวตน ถึงแม้นจะมีผู้ชี้นำก็ไม่ฟัง ไม่ยอมรับ กลับคิดว่าไปทำร้าย ทำอันตราย ถึงเราจะชี้แนะอย่างไรก็คงจะไม่ฟัง ก็คงจะต้องปล่อยไปตามกรรมต่อไป"

น่าสงสารเจ้าหนอนที่จะต้องอยู่ เกิดและตายอยู่ในกองมูลมีนาน

เมื่อมี มิจฉาถิทิ เป็นที่ตั้ง ก็อยากจะหลุดพ้นได้