คุณแม่น้องแอมแปร์ เรื่องดีๆที่เก็บๆมาหรอกค่ะ เสียดายที่หลายๆชิ้นไม่มีที่มานะคะ แต่อ่านแล้วก็อยากเอามาเผื่อแผ่กันค่ะ ว่าจะเอาหน้าอื่นๆมาลงอีกค่ะ ได้ใจว่าตัวเล็กๆก็ยังมีคนอุตส่าห์อ่าน ดีใจมากเลยค่ะ

ได้เลยค่ะน้องอักษร พี่โอ๋ไม่ค่อยเดือดร้อนกับเรื่องอายุค่ะ ชอบแก่มาแต่เด็ก สงสัยเป็นคนชอบคิดแปลกๆนั่นแหละค่ะ กลับมาเที่ยวเมืองไทยไปอยู่แถวไหนคะนี่

ท่านพี่ Conductor คะ ดีใจจังได้อ่านย้อนอดีตท่านพี่ด้วย แต่ทำไมโอ๋นึกออกไม่รู้ว่าท่านพี่จะเป็นยังไงสมัยม.ศ (คิดว่าน่าจะเดาถูกด้วยค่ะ) ขำเรื่องสุดท้ายมากๆเลยค่ะ มุกไร่แห้วนี่...สุดยอด

น้องณิช คะเดี๋ยวเอามาฝากอีกอัน 2 อันค่ะ ตอนแรกคิดว่าเขียนตัวเล้ก...ไป แต่มีคนน่ารักๆมาช่วยกันอ่านแบบนี้ เลยขอเอามาลงอีกหน่อยนะคะ

ขอบคุณ คุณ pomdent นะคะ เดี๋ยวนี้อยู่แต่วงในนะคะ พี่โอ๋แว้บ...ไปอ่านอยู่ค่ะ รู้ว่ามาแวะเยี่ยมพี่โอ๋บ่อยๆดีใจจังค่ะ

พี่โอ๋ว่าน้องซูซานเป็นคนศิลป์ๆแบบหัววิทยาศาสตร์ค่ะ เป็นส่วนผสมที่ลงตัวทีเดียว ความจริงเด็กๆไทยเรามีแบบนี้เยอะนะคะ เพียงแต่หาผู้ใหญ่เข้าใจและส่งเสริมไม่ค่อยถูก ไม่งั้นคงมีคน"รุ่ง" ในแนวนี้อีกเยอะ น้องซูซานเองก็คงเป็นแรงบันดาลใจของเด็กๆรุ่นใหม่ได้อีกเยอะทีเดียว ถ้าใครได้รู้จัก

น้อง poo คะ เก็บมาทั้งนั้นค่ะ ไม่ได้เขียนขึ้นเอง เรื่องลายมือนี่ฝึกกันได้นะคะ อยากเก็บอะไรลองหัดเขียนสวยแบบศิลป์ๆดูบ้างก็ได้นี่คะ เอาไว้ให้หลานๆดูก็ยังได้ เขียนได้อ่านเพลินออกค่ะ ยาวๆก็ไม่ว่าถ้ามาจากใจ (สำนวนเหลือกินไหมคะนี่...ชักติดมาจาก 3 หนุ่มที่บ้าน ที่วันนี้นินทาคุณครูกันจนแม่ขำกลิ้งเลยค่ะ) อ้อ..เกือบลืมตอบว่ามีสมุด diary ปีละเล่มมาตั้งแต่ชั้นม.ศ 4 จนจบมหาวิทยาลัยแล้วก็ทำงานจนกระทั่งมีพี่วั้น รวมๆแล้วก็เป็นสิบเล่มได้ค่ะ พอมีลูกก็เขียนห่างขึ้น ไปบันทึกในสมุดลูกแทนค่ะ ขอบคุณที่ถามนะคะ ทำให้ได้ทึ่งกับอะไรที่ดูเหมือนพื้นๆ แต่ถ้าเราทำสม่ำเสมอ มันก็ดูเป็นเรื่องน่าทึ่งได้