หนูมักโชคดี....ที่ได้ร่วมงานกับผู้ใหญ่ เสมอ เป็น ...โอกาสที่หนูได้  "มองเห็นความเป็นไป...ของการทำตัวเป็นผู้วิเศษ....เลี้ยงดูปรนเปรอพญามาร ขึ้นภายในตัว ภายในจิตใจโดยไม่รู้ตัว " อย่างที่อาจารย์กล่าวมองด้วยปกติแห่งใจ....เพียงย้ำเตือนตัวเองว่า........."เพียรกำหลาบ พญามารในกายเรา....ไว้ให้ดี..." อย่าให้ออกจากเราไปอาละวาดใครเข้า....หากจะอาละวาดก็จงไล่ข่วนตัวเอง...พอ...พอให้รู้ว่ามันร้ายและเจ็บ.... ภาษาหนูเรียกว่า...ตัวขาว...ตัวดำ...ในเรา...สิ่งหนึ่งที่หนูพบในตนเองคือ แม้พยายามอ่อนน้อมถ่อมตน....."หนูก็ยังดูเป็นคนมั่นใจในตนเองมากอยู่ดี...." หลายครั้งที่ใคร ใครไม่กล้าแนะนำ..... "แม้เพียรกำหลาบ....มันก็ยังมีอยู่......แต่ได้ความมีความคิดดีไม่ทำร้ายใครมาช่วย เป็นความน่ารักแห่งตนอยู่.......วิทยายุทธชั้นสูงเลยค่ะ...."ปราบพยามารในตน"  ขอบคุณค่ะที่หนูได้มาพบและ ซึมซับไว้เตือนตนตั้งแต่ยังเด็ก....(หนูหมายความว่าเด็กกว่าอาจารย์ น่ะค่ะ...)