วิถีแห่งเต๋า

บทที่ 80

ประเทศในฝัน

หวังให้ประเทศเล็กที่มีพลเมืองน้อย

มีอาหารพอที่จะเลี้ยงดูพลเมือง

มากกว่าที่เขาต้องการถึงสิบเท่าร้อยเท่า

ให้ประชาชนเห็นคุณค่าของชีวิต

และไม่ท่องเที่ยวพเนจรไปไกล

ถึงแม้จะมีพาหนะเรือและรถ

ก็ไม่มีใครปรารถนาจะขับขี่

ถึงแม้จะมีเกราะและอาวุธ

ก็ไม่มีโอกาสจะใช้

ให้กลับไปใช้การจดจำเรื่องราว

ด้วยการผูกเงื่อนแทนการเขียนหนังสือ

ให้เขานึกว่าอาหารพื้น ๆ นั้นโอชะ

เสื้อผ้าอันสามัญนั้นสวยงาม

บ้านเรือนธรรมดานั้นสุขสบาย

ประเพณีวิถีชีวิตนั้นน่าชื่นชม

ในระหว่างเพื่อนบ้านต่างเอาใจใส่ซึ่งกันและกัน

จนอาจได้ยินเสียงไก่ขันสุนัขเห่าจากข้างบ้าน

และตราบจนวันสุดท้ายของชีวิต

จะไม่มีใครได้เคยออกไปนอกประเทศของตนเลย

ฝันเถิด...สักวันฝันคงเป็นจริง

อยากฝันอีกมาก...แต่กลัวฝันสลาย 

คุณล่ะฝันอยากให้ประเทศเราเป็นอย่างไร

ตื่นได้แล้ว...อย่ามัวฝันเลย...