สวัสดีครับ

มาร่วมแบ่งปันกับอาจารย์  เพราะว่าเคยมีประสบการณ์  ในการลาออกครับ

การลาออก..คงเป็นสภาวะจิตของเราตอนนั้นที่อ่อนสุดๆ  ไม่สามารถหาหนทางอื่นๆได้

เพราะว่า  เราอาจจะอ่อนแอและขาดพลังที่จะหลุดออกมาจากความคิดตรงนั้น

เรื่องจริงของผมตอนนั้นคือ

   แบบว่าเด็กขึ้นใจน้อย  น้อยใจ 

    หรือว่าเสียใจกับสิ่งที่เราคาดหวัง ผิดหวังหรือว่าอาจจะเจ็บปวดกับบางเรื่องนะครับ

   ผมว่า  มันเป็นวาระองเรา  ณ ตอนนั้นๆ

   ถ้าต้องออก  จริงๆ  ก็คงเป็นเช่นนั้นจริงๆ

   แต่ถ้า...เราสามารถหยุดได้..ก็น่าจะแปลว่าดีขึ้นนะครับ  (กล่าวในกรณีที่เราไม่ได้ผิดอะไรจริงๆ)

   การเดินทางของชีวิต  ของงาน  ของความคิด  ความรู้สึกนั้น ถ้าไม่เข้มแข็งและรู้ทันตัวตนของเราเองนั้น  ก็ลำบากเช่นกันครับ

   ช่วงนี้ก็มีเรื่องฮึ่มๆ  จะออกเล็กๆ  เหมือนกัน  และว่าผมก็น่าจะยังไม่โตเท่าที่ควรครับ  ยังมีความรู้สึกแบบเด็กน้อยอยู่...

  ขอบคุณครับ