เห็นบทความนี้ใน mail ขออนุญาติเอามาแบ่งปันครับ เรื่อง "ความรักกับความอดทน"

 "ความรัก" ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่มนุษย์มีอยู่มากมายราวกับว่าจะไม่มีวัน หมด  แต่สิ่งที่มนุษย์มีอยู่จำกัดจนดูเหมือนคับแคบเห็น แก่ตัว ก็คือ "ความอดทน" ยิ่งรัก มากก็ยิ่งต้อง "อดทน" กับปัญหาต่างๆ รอบข้าง เพื่อรักษาความรักนั้นไว้ให้ ยั่งยืน

<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">
แต่ในทิศทางตรงกัน ข้าม
เมื่อใดที่สิ้นรักเมื่อนั้น "ความอดทน" ก็หามีไม่
สิ่งใดที่เคยทนได้ก็กลับ แปรเปลี่ยนไป
สิ่งใดที่เคยเห็นดี เห็นชอบ กลับกลาย เป็นขวางหูขวางตา
ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายหนึ่งกระทำต่อตน อย่างเสมอต้นเสมอปลาย
ท้ายที่สุดเราเป็นฝ่ายทอดทิ้ง ให้ความรักนั้นต้องจบลง</p>

</span><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">
"หากรักแล้วต้องร้องไห้ไปตลอด ชีวิต
ตนขอเลือกที่จะร้องไห้สองสามวันแล้วยิ้มไปตลอด ชีวิตที่ดีกว่า"

สุดท้ายก็ขั้นอยู่กับตัวเองแล้ว ล่ะนะ
ว่าจะร้องไห้ไปตลอดชีวิต หรือร้องไห้แค่วันนี้ แล้วยิ้มไปตลอดชีวิต
ชีวิตเรา ๆ สามารถเลือกเองได้ จริงมั้ย?</p>

</span><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าจะรัก อย่างไรก็อย่าให้ตาบอดเสียล่ะ
เมื่อวันหนึ่งความอดทน บอกเราว่าถึงเวลาแล้ว
ก็ควรจะรับฟังไว้บ้างแล้วกัน เรา เป็นผู้กำหนดชีวิตของเรา</p>