มาตามคำเชิญของกัลยาณมิตรผู้น่ารักเสมอมาค่ะ

เบิร์ดชอบตรงนี้นัก....

แต่หากรู้จักยอมรับในความไม่รู้ของตัวเองได้ จากสิ่งที่เคยเป็น "อัตตา" ที่บีบคั้นเราให้อึดอัด ก็จะกลายเป็น "ความผ่อนคลาย" ที่มาช่วย "แก้ปมที่ผูกแน่นในใจ" ให้สลายตัวลง สิ่งที่เคยอัดตัวเราให้บอบช้ำ ก็จะกลับมาเป็นครูสอนให้ชีวิต ได้รู้จักที่จะฉลาดขึ้นจากสิ่งนั้น ๆ เสมอ

ปัญหาที่เคยยุ่งยากในเบื้องต้น ก็จะกลายเป็นศิลปะแขนงใหม่ที่เกิดจากการรู้จักคลายเกลียวให้หลวม กระทั่งรู้จักวิธีขันน๊อตแห่งปัญหานั้น ให้อยู่ในกรอบที่ควรอยู่อย่างรู้เท่าทัน

ขอบพระคุณอย่างสุดซึ้งกับกำลังใจที่รับรู้ได้ว่าห่วงใยมากล้นนะคะ..กอดอุ่นๆข้ามดอยนางแก้วค่ะ