เรียน อ.มัท

มองจากมุมมองของคนทำงานนะคะ รู้สึกแย่จังเลยค่ะ เหมือนกับคนไข้ไม่ได้รับการดูแลอย่างดี มองแล้วมันไม่ได้เกิดจากปัญหาของ consent เท่านั้นน่ะค่ะ

1. เอ แล้วญาติคนนี้เป็นคนที่ได้รับมอบอำนาจในการตัดสินใจหรือเปล่าคะ (Legal guardians or Power of Atroney)ถ้าใช่ก็ต้องรอเค้าคนเดียว แย่จัง..

2. ญาติเค้าเข้าใจถึงเหตุผลจำเป็นที่จะต้องดูแลหรือไม่คะ เค้ามีข้อข้องใจอะไรเกี่ยวกับการรักษาหรือเปล่า ทำไมถึงใจแข็งกับญาติที่รักของตนเองได้ แปลกจังค่ะ เอ หรือมันมีปัญหาอื่นๆ บ้างหรือเปล่าคะ (ขอโทษค่ะ อยากรู้เพิ่มอีกแล้ว..)

ระหว่างรอการแก้ปัญหาในอนาคตเนี่ย พยาบาลหรือคนดูแลสามารถทำอะไรได้มากกว่า รอ หรือไม่คะ (พอดีไม่แน่ใจบทบาทของพยาบาลในแคนาดาน่ะค่ะ) เพราะส่วนใหญ่ถ้าคนไข้ไม่รู้สึกตัวในเมืองไทย พยาบาลต้องทำความสะอาดให้เหมือนกับการแปรงฟันน่ะค่ะ อย่างน้อยถ้าได้ทำทุกวัน ก็น่าจะดีขึ้น เห็นด้วยกับ อ.มัทอย่างยิ่งที่บอกว่า ทำแค่เดือนละ 2 ครั้งมันไม่พอ เพราะขนาดพวกเรา ยังต้องแปรงฟันอย่างน้อยวันละ 2 ครั้งเลยค่ะ

สรุปว่า เรื่องนี้สามารถสอนเราได้หลายๆอย่างเหมือนกันนะคะ

1. ระบบการคิดของคนที่เกี่ยวข้องมีความสำคัญ ทั้งของญาติ พยาบาลหรือผู้ดูแล และบุคลากรสุขภาพ

2. ระบบการบริการและขอบเขตการให้บริการอาจจะมีความจำกัด แต่ก็ขึ้นอยู่กับคนนำกฎระเบียบไปใช้ด้วย

3. เตรียมตัวของตนเองเพื่อป้องกันการเกิดปัญหาที่ต้องให้คนอื่นมาตัดสินใจให้ในอนาคต

เอาใจช่วยอาจารย์มัทให้ช่วยหาทางแก้ปัญหาให้คนไข้นี้ได้เร็วๆนะคะ ขอบคุณค่ะที่นำเรื่องที่น่าสนใจมาเล่าสู่กันฟัง

คิดถึงค่ะ