ขอบคุณค่ะ อ.แผ่นดินที่แวะมาร่วมถ่ายทอดบันทึกนี้  ไม่ติดมีภาระกลับไปใช้ชีวิตบนดอยมีความสุขตามธรรมชาติ  ที่สุดแล้วค่ะ   ต่อให้ยากดีมีจนก็หมดลมหายใจได้เสมอกัน

  ขอบคุณค่ะ ครูข้างถนน

ปากากะญอ ก็มีวิถีการดำเนินชีวิตที่เรียบง่าย สงบสุข

ครูเอชอบคะ  จิบน้ำชาบนบ้านชาวบ้าน ยามพระจันทร์ดวง เดินไปเที่ยวในหมู่บ้านไม่ต้องจุดโช ( เกี๊ย ) หรือภาษากลางเรียกว่า เปลือกสน  เดินจับมือกันเกี่ยวกัน  ท่ามกลางแสงจันทร์

 เพราะกลัวค่ะ  ...กลัววิ่งหนีกันค่ะ ....อิอิ

 มีเรื่องเล่าตอนที่ไปบบรรจุที่ไปสอนบ้านกะเหรี่ยงด้วยนะค่ะ  รออ่านบันทึกตอนโรงเรียนบ้านหนองเขียวนะค่ะ