สวัสดีค่ะ

* คนโรงงาน...สังคมเล้ก ๆ เป็นสิ่งสำคัญมาก...เพราะเป็นรากฐานของสังคมใหญ่....แต่ก็ค่อนข้างยากเพราะขาดการเอาใจใส่ค่ะ...ก็ต้องช่วยๆกันไป

* คุณกวินทรากร...เอากรรมฐานเลยหรือคะ.....แค่กำมะถันจะได้หรือเปล่าก็ไม่รู้..บางทีสัตว์โลกก็ย่อมเป็นไปตามกรรมค่ะ

* ครูแอ้ ....คงเข้าใจดีนะคะว่าทำไมเด็กบางคนจึงถูกทำโทษรุนแรง...บางครั้งถึงเกินกว่าเหตุ....เนื่องด้วยครูต้องการเอาให้อยู่หมัด....อาจเพราะหวังผลสำเร็จมากและรวดเร็วเกินไป.....มีครั้งหนึ่งรองผู้อำนวยการท่านหนึ่งสอบสวนเด็กผู้หญิง ม.๖ท่านถึงกลับเรียกครูพรรณา ซึ่งกำลังเดินผ่านห้องไป...ขอให้รับเด็กคนนี้ไปที..เพราะสันมือสั่น....ฯลฯ

* คนไม่มีราก ....หนุ่มๆ ยิ่งร้ายนะคะ...นี่ม.ต้น..ก็เฮี้ยวจนครูผู้หญิงร้องไห้ไปหลายคน.....เด็กเขาก็รู้นะว่าคนครูไหนถ้าเขาตีกลองแล้วจะเต้นท่าอะไร....ครุพรรณาก็มักเต้นท่านางยักษ์แห้งๆ ...บางทีอยากเป็นผีเสื้อสมุทร...จะได้สู้กันสักตั้ง....เทอมที่แล้วเด็กม. ๑ ถูกครูพรรณา ตีแรงๆ เขาทำท่าจะเตะครู....ต้องรีบถอยห่างซิคะ...ที่สุดที่ยอมลงให้ครู....ครูก็เพิ่งรู้เด็กไม่ค่อยเต็ม...เวลาปกติก็จะน่ารักมาก..เฮ้อ

* ท่านหัวหน้าลำดวน...ต้องพยายามช่วยๆ กันค่ะ....อันดับแรกต้องข่มใจให้ได้ก่อนค่ะ....ถ้าวีนแตกก่อนเด็กๆ เขาก็ไม่เป็นพวกเรา...

* คุณนงเยาว์....เด็กตัวเล็กก็ซนไปตามเรื่อง....ส่วนตัวโตก็อยากดื้ออยากรู้อยากลอง...ตามฤทธิ์ตามเดช.....ต้องอธิบายว่าดื้อที่บ้านกับที่โรงเรียน..การรับโทษก็สถานเบา...แต่ถ้าออกไปดื้อที่สังคมแบบนี้...ลองคิดดูว่า....เขาจะเก็บเอาไว้ไหม...ติดคุกก็สถานเบา...แต่เจ็บปางตาย..หรือตายนี่ซิ...ต้องชี้ให้เขาเห็นค่ะ