สรุปบทเรียนของกัลยาณมิตรในเวทีการพัฒนาคุณภาพด้วยความรัก

12-13 มิถุนายน 2551

โรงแรมเจริญธานี

             ผมเอา 2 เรื่องที่สมาชิกที่เข้าร่วมเรียนรู้ในโครงการ “การพัฒนาคุณภาพด้วยความรัก” ได้เขียนขึ้นตอนที่ทีมเราให้เขียนความในใจที่อยากจะเขียนและสื่อสารบอกเพื่อนๆที่ร่วมเรียนรู้ อยู่ด้วยกันซึ่งมีอยู่ทั้งหมดร้อยกว่าเรื่องที่ทีมเราจะได้หาโอกาสที่จะนำไปเผยแพร่ต่อไป ทั้ง 2 ท่านที่เป็นเจ้าของบทความนี้ไม่ได้ได้แจ้งชื่อไว้ และทีมเราได้ขออนุญาตเจ้าของแล้ว

 เรื่อง “สัญญาใจ ในสิ่งที่อยากพูด อยากบอก”

        ดีใจมากที่ตนเองมีบุญพอที่ได้เข้ามารับการเรียนรู้เรื่องนี้ มันเป็นคำตอบของทุกๆคำถามหากเรามีหัวใจของความเป็นมนุษย์เข้าอกเข้าใจผู้คนรอบๆตัวเราไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมงาน ผู้รับบริการ ครอบครัว หัวหน้า ความเหนื่อยยากจากภาระงานจะไม่ใช่ปัญหาและอุปสรรคในการทำความดีของเราเลยประทับใจมากและจะท่องจำเอาไว้ในใจเสมอคือ “ตัวตนเราคือมนุษย์ที่มีเบื้องหลังของเราคือพยาบาลแค่นั้นเอง” ต่อไปนี้ก่อนที่จะเปลี่ยนแปลงคนอื่น เราต้องเริ่มต้นที่ตัวเราเองก่อน ความมุ่งมั่นและมีจุดยืนจะทำให้เราไม่ท้อแท้ไม่เหนื่อยล้าอีกต่อไป “””””””””””””””””””””””“

 เรื่องที่ 2 “อย่างไรก็ต้องเป็นแพทย์”

           ผมเป็นแพทย์คนหนึ่งที่มาเป็นแพทย์โดยไม่ได้ตั้งใจตั้งแต่แรกว่าจะมาเป็น เพียงแต่บังเอิญสอบติดและพ่อแม่ก็สนับสนุนให้มาเรียนแพทย์ ในช่วงที่เป็นนักศึกษาแพทย์ผมได้เรียนไปโดยไม่มีจุดมุ่งหมายที่ชัดเจนว่าในอนาคตหลังจากจบแพทย์แล้วนั้นจะทำอาชีพแพทย์หรือไม่ หรือจะไปทำในสิ่งที่ตนเองต้องการ โคยมีความคิดที่จะลาออกจากการเรียนแพทย์ในปีที่ 4 เนื่องจากไม่สามารถจะปรับตัวได้ดีเท่าไหร่ ในการดูแลผู้ป่วยในโรงพยาบาลตามความคิดเห็นของผมเอง แต่หลังจากที่ได้เรียนและปฎิบัติอีกระยะหนึ่ง ร่วมกับได้ดูแลซักประวัติผู้ป่วยทำให้ความคิดของตนเองเปลี่ยนไป รู้สึกเหมือนกับว่าเราได้เป็นแพทย์เป็นโอกาสดีมากที่จะได้ทำบุญให้แก่ผู้ป่วย โดยเฉพาะมพึงพอใจของผู้ป่วยและผู้รับบริการ และผลลัพธ์ของการรักษาที่ดีแก่ผู้ป่วย ทำให้เกิดความรู้สึกที่ดี และมีกำลังใจในการทำงานมากขื้นผู้ป่วยที่ยากไร้และขาดโอกาส การที่ได้มีโอกาสดูแลผู้ป่วยผู้ป่วยที่มากมายหลายอาชีพ หลายสังคมทำให้เกิดการเรียนรู้ตลอดเวลา เข้าใจความต้องการของมนุษย์มากขึ้น รู้จักวิธีการแก้ไขปัญหาที่ ยืดหยุ่นในการรักษาผู้ป่วยที่มากขึ้น ซึ่งผลที่ได้กลับมาก็คือความพึงพอใจของผู้ป่วยและผู้รับบริการ และผลลัพธ์ของการรักษาที่ดีแก่ผู้ป่วยทำให้เกิดความรู้สึกที่ดีและมีกำลังใจในการทำงานมากขึ้น หากถามผมอีกครั้งในตอนนี้ว่าจะเป็นแพทย์ต่ออีกหรือไม่คำตอบตอนนี้ก็คือจะเป็นแพทย์ต่อไปจนกว่าจะรักษาผู้ป่วยไม่ไหว การดูแลผู้ป่วยด้วยหัวใจความเป็นมนุษย์นั้น จะได้ผลดี ไม่ได้เกิดจากระบบหรือ ขั้นตอนที่ยุ่งยากซับซ้อนแต่อย่างใด แต่หากจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อมนุษย์ตั้งแต่สองคนขึ้นไปสามารถจะเข้าใจในความรู้สึกของอีกฝ่ายหนึ่งและสามารถที่จะช่วยเหลือหรือแสดงถึงความรับรู้ต่อความรู้สึกของอีกฝ่ายได้อย่างดีและมีเมตตากรุณาต่อกัน จะถามว่าขั้นตอนนี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่มันเกิดขึ้นตั้งแต่มนุษย์เกิดขึ้น และจะได้รับการพัฒนาไปเรื่อยๆ ซึ่งขึ้นอยู่ที่เราจะพยายามเข้าใจหรือไม่

...................................................................

เราได้เห็นความรู้สึกลึกๆในจิตใจของหมอและพยาบาลที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความดีงามและจะถูดถ่ายทอดออกมาเป็นการกระทำในการดูแลรักษาผู้ป่วย