สวัสดีค่ะอ.พรรณา
- เรื่องกระท้อนพัวพันไปถึงแม่มาน...ความเชื่อของคนอีสาน
- บันทึกนี้อ่านแล้วรู้สึก..น้ำลายสอค่ะ...อือ..อยากทานบ้าง...
- คนไม่มีรากรู้สึกชื่นชมและอดจะรู้สึกอิจฉา..คนเป็นครูไม่ได้ ไม่ว่าครูจะดุด่า ว่ากล่าวเราอย่างไรก็ตาม แต่เมื่อเวลาผ่านไป เราก็ยังคงระลึกถึงท่านอย่างที่...ศิษย์ระลึกถึง ความเป็นครู ค่ะ
- ...นั่นคือ ความรู้สึกอบอุ่น ซาบซึ้งในความปรารถนาดี และอุทิศเพื่อให้ลูกศิษย์ได้ดี
- ทุกวันนี้...กลุ่มเพื่อนสนิท 7 คน ก็จะต้องเดินสายไปกราบอาจารย์สมัยเรียนมัธยมที่ยังมีชีวิตอยู่ 4 ท่านในวันสงกรานต์ค่ะ แต่ละท่านจะต้อง...มีน้ำตาทุกครั้ง..เพราะเจอกลุ่มเด็กดื้อ ทโมนไพร ที่ครูเคยอ่อนใจ
- ครูบอกว่า...ไม่เคยคิดว่า...เด็กร้าย ๆ อย่างพวกเธอในวันนั้น จะได้ดีและน่ารักอย่างทุกวันนี้...อ้าว...วงแตกค่ะ...โธ่จะชมแต่ละที ยังไม่วายดุมันสักหน่อย...ฮา...
- ระลึกถึงอ.พรรณาด้วยความรัก รู้สึกลึก ๆ ว่าอาจารย์ส่งความปรารถนาดีและตักเตือนคนไม่มีรากด้วยน้ำใจของ ครู ค่ะ
- มาปูสนามหญ้าให้หน้าบ้านอาจารย์ค่ะ จะได้พักสายตามาก ๆ และคนไม่มีรากจะได้มาเดินเล่นบ่อย ๆ เอิ๊ก ๆ ๆ ๆ ๆ
- พักผ่อนและมีความสุขมาก ๆ ในวันหยุดนะคะ
(^___^)
