- สวัสดีครับครูอึ่ง
- เยียมมากครับ
- ผมเคยคิดเล่นๆ เมื่อเกือบ 20 ปีที่แล้วตอนไปเป็นครูอาสาฯ อยู่ที่เชียงใหม่ เสียงกระซิบจากครูไม่ใหญ่ ตอนที่ 1 : โรงเรียนอยู่ไหน..? (มีหลายตอน)
- ตอนนั้นผมคิดได้ว่า แท้จริงแล้วในชวิตจริงเด็กๆ ก็ได้เรียนรู้กันอยู่แล้วในชีวิตประจำวัน
- แต่ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด กาลต่อมาเราจึงได้แยกระหว่างการเรียนรู้กับชีวิตจริงออกจากกัน
- เด็กชาวเขาที่ผมได้เคยสัมผัส เขาเก่งมากในการเอาตัวรอด สามารถดำรงค์ชีวิตได้อย่างมีความสุข และพึ่งพาตนเองได้(หาของป่า ปลูกข้าว ตำข้าว หาพลังงาน ฯลฯ) พวกเราต่างหากที่ไม่ค่อยจะมีความรู้และความสามารถที่แท้จริงเลย คือสรุปแล้วสู้เด็กไม่ได้เลย
- เพียงแต่...ตัวชี้วัดจากคนนอกบางตัวต่างหาก(ขอย้ำว่าบางตัวชี้วัดเท่านั้น)ที่เราใช้ตัดสินเขาเหล่านั้นว่าเป็นอย่างไร แล้วก็กำหนดว่าเขาจะต้องพัฒนา.....? เช่น การไม่รู้หนังสือ ปัญหาทางสุขภาวะ ฯ อันนี้เห็นด้วย แต่มีบางตัวที่เหมือนดาบสองคม คือ การวัดด้วยรายได้ต่อหัว ประเด็นนี้อันตรายมาก น่าจะวัดด้วยความสุขด้วยจึงจะครอบคลุมกว่า สุดท้ายผลก็ออกมาอย่างที่เราเห็น คนส่วนใหญ่จึงพึ่งพาตนเองไม่ได้
- อ่านบันทึกนี้แล้วดีใจที่ได้เห็นกระบวนการเรียนรู้ที่ผ่อนคลาย และอิงอยู่กับวิถีชีวิต และสังคมรอบข้าง ที่โรงเรียนของครูอึ่งได้จัดให้แก่เด็กๆ
- ขอชื่นชมและให้กำลังใจครับ