รำลึกครูกลอนสุนทรภู่

<div class="Section1">

                     ถึงวันนี้ผลงานหลายต่อหลายเรื่องยังคงความอมตะ  สามารนำมาเป็นแนวทางดำเนินชีวิตในปัจจุบันได้เป็นอย่างดี    ในโอกาสนี้ขอนำข้อคิด คำสอนที่มีปรากฏอยู่ในผลงาน     ซึ่งส่วนหนึ่งสำนักงานวัฒนธรรมแห่งชาติไดรวบรวมไว้มาขยายแนะนำให้รู้จักและเข้าใจกันอีกครั้ง                                   
                                  ประวัติของสุนทรภู่                      สุนทรภู่เกิดเมื่อวันจันทร์ เดือน 8 ขึ้น  1  ค่ำ ปีมะเมีย       จุลศักราช 1145    เวลา  08.00 น.  ตรงกับวันที่  26  มิถุนายน  พ.ศ.2329   บิดาเป็นชาวบ้านกร่ำ อ.แกลง  จ.ระยอง  มารดาเป็นชาวเมืองอื่น มาอยู่กินกันที่ กรุงเทพ ฯ แล้วจึงให้กำเนิดสุนทรภู่ ผู้เป็นทั้งกวีเอกของไทยและของโลก  สวัสดิรักษา  หนึ่งในผลงานที่สุนทรภู่ดัดแปลงมาจากคำฉันท์โบราณที่อ่านยากให้เป็นคำกลอนที่อ่านเข้าใจง่าย   ในครั้งนั้นได้แต่งถวายเจ้าฟ้าอาภรณ์ พระราชโอรสในรัชกาลที่ 2    ซึ่งมีข้อควรปฏิบัติและไม่ควรปฏิบัติสอนชายฝากไว้ให้ศึกษา  อย่างตื่นนอนในตอนเช้า  ไม่ควรโกรธ     ให้พูดแต่วาจาดีเพื่อความเป็นมงคล  ก่อนนอนให้แสดงความเคารพกราบหมอน  สรรเสริญคุณบิดามารดาอาจารย์    สม่ำเสมอ    ไม่ฆ่าสัตว์ในวันเกิดหรือแม้แต่ห้ามภรรยานอนหลับทับมือ  ไม่นอนข้างซ้ายผู้หญิง  ฯลฯ                   คำสอนเหล่านี้  แม้จะเป็นความเชื่อโบราณแต่หากพินิจพิเคราะห์ให้ดีจะพบว่าเป็นการสอนให้ประพฤติดีทั้งกาย  วาจา  ใจ  อีกทั้งสอนให้รู้จักระวังภัยไม่ประมาท  อย่างที่ห้ามนอนข้างซ้าย เป็นเพราะสมัยก่อนผู้ชายต้องมีมีดดาบไว้ป้องกันตัว ถ้านอนทางซ้ายหากมีผู้ร้ายบุกมาอาจทำให้จับดาบไม่สะดวกสู้โจรที่เข้ามาประชิดไม่ทันการ   เช่นเดียวกับการฆ่าสัตว์ในวันเกิดเป็นคำสอนที่ฝากไว้ไม่ให้เบียดเบียนชีวิตผู้อื่นเป็นต้น                   พระอภัยมณี   ผลงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งที่มีการนำไปเผยแพร่ในรูปแบบต่าง ๆ รวมถึงมีการวิเคราะห์เจาะลึกทุกแง่ทุกมุม ในเรื่องนี้ตอนหนึ่ง สุนทรภู่ ให้แง่คิดคำสอนถึงการรักษาศีล ดังคำกลอนที่ว่า <table border="0" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%"><tbody><tr><td style="background-color: transparent; border: #ece9d8"><div>

   บางเดื่อสาร

 7

</div></td></tr></tbody></table>

                   ทรลักษณ์อกตัญญุตาเขา                    เทพเจ้าก็จะแช่งชักทุกแห่งหน   
                   ให้ทุกข์ร้อนงอนหง่อทรพล              พระเวทมนต์เสื่อมคลายทำลายยศ                  
                                               ฯลฯ </div>

เช่นเดียวกับคำกลอนจากเพลงยาวถวายโอวาท  ที่ว่า                อันอ้อยตาลหวานลิ้นแล้วสิ้นซาก                     แต่ลมปากหวานหูไม่รู้หาย      
          แม้เจ็บอื่นหมื่นแสนจะแคลนคลาย                            เจ็บจนตายนั้นเพราะเหน็บให้เจ็บใจ
               หรือแม้แต่อันลมปี่ดีแต่เพราะเสนาะหู                       ที่จะสู้ลมปากยากหนักหนา
ในสุภาษิตสอนหญิงกล่าวไว้ว่า                จะพูดจาปราศรัยกับใครนั้น                              อย่าตะคั้นตะคอกให้เคืองหู
           ไม่ควรพูดอื้ออึงขึ้นมึงกู                                     คนจะหลู่ล่วงลามไม่ขามใจ
                แม้นเรียนวิชาทางค้าขาย                                   อย่าปากร้ายพูดจาอัชฌาสัย
            จะซื้อง่ายขายดีมีกำไร                              ด้วยเขาไม่เคืองจิตระอิดระอา                        เป็นมนุษย์สุดนิยมเพียงลมปาก                         จะได้ยากโหยหิวเพราะชิวหา
            แม้นพูดดีมีคนเขาเมตตา                                          จะพูดจาจงพิเคราะห์ให้เหมาะความ  ท้ายที่สุด พาไปสัมผัสรสกลอนที่ฝากข้อคิดคำสอนในเรื่องของวิชาความรู้ ที่ว่า
                มีความรู้อยู่กับตัวกลัวอะไร                                ชีวิตไม่ปลดปลงคงได้ดี  และ        วิสัยคนทนคงเข้ายงยุทธ์                                            ฤทธิรุทแรงร้ายกายสิทธิ์
            แม้เพลิงกาฬผลาญแผ่นดินสิ้นชีวิต                           อำนาจฤทธิ์ย่อมแพ้แก่ปัญญา              
จากเพลงยาวถวายโอวาทที่ว่า                        อันข้าไทได้พึ่งเขาจึงรัก                        แม้ถอยศักดิ์ สิ้นอำนาจวาสนา
                  เขาหน่ายหนีมิได้อยู่คู่ชีวา                              แต่วิชาช่วยกายจนวายปราณ
และ                    อันความคิดวิทยาเหมือนอาวุธ             ประเสริฐสุดซ่อนใส่เสียในฝัก                  
                  สงวนคมสมนึกใครฮึกฮัก                          จึงค่อยชักเชือดกันให้บรรลัย   ฯลฯ               ซึ่งล้วนแต่เป็นคำสอนที่แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการศึกษาหาความรู้                      และนี่คือส่วนหนึ่งของข้อคิดคำสอนที่ปรากฏในกวีนิพนธ์ผลงานอมตะของกวีเอกสุนทรภู่ ละแม้จะเลยผ่านมายาวนานกว่าสองศตวรรษ  แต่ทว่ายังทรงคุณค่าชัดเจนถึงสัจธรรมทันสมัยตลอกกาล.</strong>