มีเรื่องเล่าให้ฟังค่ะ ... มีรุ่นน้องคนหนึ่ง เขาไม่เก่งภาษาอังกฤษเลยค่ะ แต่แทนที่จะห้ามรุ่งห้ามค่ำ เครียดๆ ท่องภาษาอังกฤษ เขากลับไปยืมเทปฝึกภาษาอังกฤษจากห้องสมุดมาฟัง และหัดพูดตามเทป แบบสนุกๆ พูดคนเดียว ... บางคนว่าเขาเพี้ยน แต่เขาไม่สนใจค่ะ... เขาทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆ สบายๆ เมื่อจบปริญญาตรี เขาสอบทุนไปเรียนต่อต่างประเทศ เมื่อสำเร็จการศึกษาเขากลับมาเป็นอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งค่ะ...

ส่วนประสบการณ์การเรียนภาษาญี่ปุ่นที่ไม่เคยเรียนมาก่อนเลยของตัว(ป้า)เองนั้น ใช้วิธีจดคำศัพท์แปะไว้ทุกที่ที่มองเห็น จดไว้ในสมุดโน้ตน้อยด้วย แต่ไม่ท่องค่ะ เพราะท่องก็จำไม่ได้ แต่จะหาโอกาสพูด และพยายามใช้คำศัพท์ที่เรียนจากห้องเรียนหรือได้มาจากที่เพื่อนพูดนั้น ซึ่งจะทำให้จำความหมายและวิธีการนำมาใช้ในประโยคได้ ... จากนั้นไม่นานก็เริ่มสื่อสารได้ค่ะ

จึงเห็นด้วยกับลุงเม้ง รึว่า อาเม้งดี...ที่ว่าไม่ควรเรียนหรือท่องแบบเครียดๆ แต่ให้จับกลุ่มพูดคุยกับเพื่อน ฝึกพูด ประโยคและคำศัพท์ แบบสนุกๆ ... น่าจะช่วยให้เรียนสนุก จำได้และเข้าใจมากกว่า ... จำไว้อย่างว่า ภาษามีไว้เพื่อสื่อสาร ฉะนั้นต้องหัดสื่อสารด้วยภาษาที่เราเรียนด้วยจ้ะ...

เป็นกำลังใจให้นะ ... ขอให้เรียนอย่างมีความสุขนะจ้ะ