กลับจากสวนป่าฯ แล้วตัวเองก็ ยัง งงๆ อยู่กับการบ้านและสัญญาที่ อ.ขจิตให้ไว้ คือการเขียนบล็อค รวมทั้งพี่ ๆ อีกหลายท่านที่รอลุ้นอยู่ ก่อนหน้านั้นคิดอะไรก็จดลงสมุด และเศษกระดาษไว้ มาวันนี้ ลองเข้ามาอีกครั้ง ทำได้หรือไม่ได้ก็ต้องลองดูสักตั้ง...

วันนั้นเที่ยง กลับมาถึงบ้าน บ่ายก็เข้าไปทำงานตามปกติ แม้งานดูจะมากมายนัก เต็มไปหมด ทั้งซ้ายและขวา แต่หัวใจกลับพองโต เต็มไปด้วยความสุข ความสบายใจเป็นอย่างยิ่ง จึงทำงานด้วยความเป็นสุขใจตลอดมา... จนน้อง ๆ ในที่ทำงานเหย้าแหย่ ว่า

"พี่จิ๋มไปประชุมแล้วได้อะไรมาบ้าง" เลยตอบน้องไปว่า "พี่ไปครั้งนี้ ไปหาความสุขจริง ๆ มันเป็นความสุขใจ ที่หาได้ยากมาก" เขาดูงง ๆ อีกหลายวันต่อมา ค่อย ๆ เล่าให้

น้องฟัง ไปเล่าให้เพื่อนสนิทฟัง เขาดีใจที่เห็นเรามีความสุข จากสิ่งที่ได้รับจากสวนป่าฯ.

และตั้งใจกันแล้วว่า เรา 2 คน จะไปสวนป่าฯ กันทั้งคู่ ***แต่ก็ต้องผิดหวัง ***

เพราะเพื่อนป่วยต้องผ่าตัดและพักฟื้นอีกนาน เหมือนสวรรค์เล่นตลก ที่ตัวเราเอง...

**ต้องทุกข์ใจ**อีกครั้งแทนเพื่อนรักคนนี้ เพราะหลังจากเพื่อนรักคนนี้ป่วยต้องผ่าตัดเนื้องอกที่รังไข่ ผลชิ้นเนิ้อไม่ดีเลย รู้ผลชิ้นเนื้อวันอังคารเช้า แพทย์ส่งตัวไปรักษาต่อที่อื่นทันที ...บ่ายวันนั้นติดต่อเพื่อน ๆ ที่กรุงเทพฯ และหนึ่งทุ่มขึ้นเครื่อง เช้าวันต่อมาจึงจะได้พบแพทย์ เพื่อนรักโทรมาบอก "จิ๊บจ๊อย...แพทย์ให้เคมีอย่างเดียว..ใจสู้ .สู้"

นั่นคือ.. คำพูดของคนไข้...ใจสู้จังเลยเพื่อนเรา..เพื่อนรัก..

6 มิถุนายน เพื่อนกับมาบ้าน ดีใจจังเลย.. แต่นั่นแหละ ..ด้วยสุขภาพยังไม่เอื้ออำนวย ก็ได้แต่เป็นกำลังใจให้เพื่อนรัก... เพื่อนคนนี้ก็ยังอยากให้เล่าเรื่องสวนป่าฯ ให้ฟังอีกนั่นแหละ... คิดกันว่า... สักวันหนึ่ง...คงได้พาเพื่อนรักไปเยี่ยมเยียน

สวนป่าฯ...ชาวเฮฮาศาสตร์...

ชาวเฮฮาศาสตร์...เรายินดีต้อนรับอยู่แล้วใช่ไหมจ๊ะ...