สวัสดีค่ะ...
กะปุ๋มขออนุญาตเข้ามาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ร่วมด้วยนะคะ จริงๆ แล้ว "ธรรมกับโลก" แยกจากกันไม่ได้ค่ะ ธรรมนั้นช่วยให้เราอยู่ในโลกนี้อย่างมีเป้าหมายและแก่นแท้ของการอยู่ค่ะ
ที่บางครั้เราโดนเหวี่ยงด้วยแรงกิเลสต่างๆ เราต้านไม่ไหว เพราะกำลังของสติกำลังของปัญญาไม่มีมากพอ ดังนั้น สิ่งที่พึงดำเนินในทุกขณะจิต คือ การเพียรภาวนา...
การภาวนา คือ การรู้ตัว นั่นก็คือ มีสติ ตามดูรู้ทันสภาวะที่เกิดขึ้นต่อเราค่ะ "ความคิด" ที่ปรากฏ
- ดู - เห็นความคิดที่ปรากฏ
- ดู - เห็นแล้วก็เงียบ ไม่ต้องไปตามความคิดนั้น
- ดู - เห็นไปเรื่อยๆ ค่ะ... all time
ตามสติตามดูทุกการเคลื่อนไหว ที่เราดำรงอยู่และสัมพันธ์กับโลกนี้ การปฏิบัติไม่ได้หมายถึงการแยกส่วน บางท่านอาจเข้าใจการปฏิบัติ คือ การปลีกวิเวก... ซึ่งจริงๆ แลวหากเรามุ่งมั่นต่อการปฏิบัติ การวิเวกนั้นเป็นสิ่งที่ดีอย่างยิ่ง แต่ในความเป็นจริงเรายังสัมพันธ์และเกี่ยวข้องกับสิ่งต่างๆ อยู่ ดังนั้น การฝึกฏิบัติกรรมฐานนี้เราจึงต้องอาศัย...สิ่งแวดล้อมที่เป็นอยู่นี่แหละค่ะ สร้างความเพียร
ขออนุโมทนาสาธุต่อความตั้งใจนะคะ
(^____^)
กะปุ๋ม