ขอบคุณอาจารย์มากค่ะที่เข้ามาร่วมแสดงความคิดเห็นในบล็อกนี้ค่ะ

ดิฉันชอบเพลงนี้มากค่ะ ทั้งเนื้อร้องและทำนอง ในเนื้อร้องซึ่งแต่งโดยครูแก้ว อัจฉริยะกุล ดิฉันมองว่าท่านเขียนออกมาในลักษณะที่สื่อถึงความคิดของผู้ชายที่เห็นผู้หญิงเป็นเหมือนดอกไม้ริมทาง ดังในตอนที่ว่า

"ทิ้งไว้หมองไหม้เสียเปล่า    
ขืนปล่อยเจ้าผึ้งไม่เคล้าก็เฉาด้วยลม
ทิ้งไปให้ตรมเหยื่อผึ้งเหยื่อลม    
ให้คนเขาชมดีกว่า

ดีกว่าจะทิ้งคาต้น    
โรยหล่นผู้คนไม่เห็นราคา
เจ้าใกล้มือเจ้าต้องถือว่า    
ไม่ใช่ดอกฟ้าที่อยู่ไกล"

ซึ่งเป็นการเตือนให้ผู้หญิงระวังผู้ชายเหล่านี้ แม้เพลงนี้จะเป็นเพลงเก่ามากแล้ว แต่ดิฉันคิดว่าเนื้อหาเหมาะสำหรับยุคปัจจุบันมากๆ ด้วยว่า วัตถุนิยมเข้ามาครอบงำผู้คนมากเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็น หรือการใช้เงินด่วนเพื่อถอยมือถือราคาแพงๆ หรือ ใช้รถใหม่ยี่ห้อดีๆ เกินกำลังทรัพย์ เพื่อมาเสริมความมั่นให้ตนเอง เป็นต้นค่ะ

และโดยเฉพาะผู้หญิงในสมัย "นิยมกิ๊ก" ที่หลงไปกับการแต่งตัวล่อแหลมเพื่อสร้างความมั่นใจให้เป็นชวนมองแก่คนทั่วไป ต้องระวังตนอย่างยิ่งค่ะ เพราะผู้ชายที่มีแนวคิดอย่างในเพลงนี้ที่สื่อออกมามีให้ผ่านเข้ามาในชีวิตแน่ๆ ค่ะ