อัสสาลามมู่อ้าลัยกุ้ม คณาจารย์ที่น่ารักทุกท่าน

หนูไม่ได้มาก่อกวนซะหลายวันคิดถึงกันบ้างไหมเนี่ย?ช่วงนี้หนูต้องให้เวลากับการสอนพิเศษมากกว่าเดิมอีกเท่าตัวนึงและตารางงานประจำที่ยังคงเดิม แถมเวลาที่มีอยู่24ชั่วโมงเท่าเดิม รู้สึกเหนื่อยแต่ก็มีความสุขและยิ้มได้ทุกครั้ง (ยิ้มทั้งน้ำตา ฮือๆๆๆๆ)หนูมีเรื่องตลกจะเล่าให้ฟังที่หนูบอกว่าหนูต้องให้เวลากับการสอนพิเศษอีกเท่าตัวนึงก็เพราะว่า

ที่ผ่านมาหนูรับสอนภาษาอาหรับให้กับนักศึกษา 2 สถาบัน สอนคนไทยให้รู้ภาษาอาหรับ และใช้ภาษาอาหรับ

มีอยู่วันนึงหนูไปเดินเที่ยวที่ห้างมาบุญครองไปเจออาหรับหัวใจไทยเค้าอยากให้หนูสอนภาษาไทยให้หนูก็ตกใจเลยบอกว่าขอคิดดูก่อน(ไม่รู้ไปรู้จักกันตอนไหน)หนูไม่มีเวลาให้ เค้าหาว่าหนูใจดำ(เหมือนตัวฮิฮิ)

เค้าบอกว่าถึงคิดค่าสอนแพงเค้าก็สู้ ต่อรองกันอยู่หลายรอบสุดท้ายหนูก็ยอมแพ้กับความตั้งใจจริงของเค้าเค้าบอกหนูว่าจะเปิดร้านอาหารในเมืองไทย เลยอยากรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคนไทย แถมเค้าให้หนูทานฟรีตลอดชีพ หนูถามว่าทำไมถึงอยากให้หนูสอน เค้าบอกว่าที่เค้าได้ยินหนูพูดภาษาอาหรับเค้าก็นึกว่าอาหรับอียิปต์ต่อมาเค้าก็ได้ยินหนูพูดภาษาไทยเค้าก็แปลกใจเพราะหนูปิดหน้าแบบคนอาหรับเค้าบอกว่าเดินตามหนูตั้งแต่ชั้นแรกจนถึงศูนย์อาหารตอนนี้หนูเลยมีลูกศิษย์เป็นคนต่างชาติเพิ่มอีกหนึ่งคนเรียนกันที่ห้างมาบูญครอง หนูบอกว่าถ้ามีโอกาสอยากให้เค้าไปทดสอบภาษาอาหรับของนักศึกษาที่หนูสอนอยู่ว่าหนูต้องปรับปรุงอะไรบ้าง ฮิฮิ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลยฮิฮิ นี่คือเหตุผลที่หนูจะมาสร้างรอยยิ้มและตีนกาให้อาจารย์ได้ในบ้างครั้งแต่ยังเคารพ รักเหมือนเดิม ตอนนี้คุณพ่อ กับคุณแม่จะตัดออกจากกองมรดกแล้ว แถมพูดให้เจ็บใจว่าลืมหน้าหนูไปแล้วพร้อมกับส่งแผนที่กลับบ้านมาให้หนูเป็นธรรมเนียมของครอบครัวหนูถ้าใครไม่ค่อยได้กลับบ้านจะมีแผนที่บ้านส่งมาเตือนสติโดยมีข้อความแถมท้ายว่า กลับบ้านด่วนพ่อแม่ ให้อภัยแล้ว เจ๋งไหมคะ ชีวิตหนูเลยมีรสชาดทุกวัน อัลฮัมดุลิ้ลลาฮ