คำว่า “ จน เจ็บ โง่ ” จะไม่มีคำนี้ในประเทศไทย เมื่อ เรารู้จักบูรณาการกับการเรียนรู้ของเด็กด้วย เด็กจำเป็นต้องเรียนรู้ถึงการได้มาซึ่งอาหาร การปรุงอาหาร การถนอมอาหารสำหรับไว้รับประทานวันหน้า การรับประทานอาหาร ประโยชน์ของอาหาร อาทิ การทำกิจกรรมการปลูกผัก เลี้ยงปลา เลี้ยงไก่ ซึ่งทำให้เด็กได้เรียนรู้เรื่องการอยู่ร่วมกัน การช่วยเหลือซึ่งกันและกัน การรู้จักหน้าที่ ความรับผิดชอบ ความเสียสละ ความอดทน ฯลฯ ถ้าจัดกระบวนการให้ดี เรื่องอาหารก็จะเป็นกระบวนการเรียนรู้ที่ดี ที่เป็นประโยชน์ต่อชีวิตของเด็กด้วย และยังมีผลพลอยได้คือ เด็กได้รับประทานอาหารอิ่มท้อง และทำให้สมองดี ไม่มีคำว่า “จนเจ็บโง่”อีกต่อไป