มันจะเหมือนหรือต่างกันมั้ยครับ

ที่ว่า

คุณค่าของชีวิตไม่ใช่มีเพียงความร่ำรวย หรือที่ว่า

ความร่ำรวยไม่ใช่เป้าหมายของชีวิต

ถ้าผมจะบอกว่า ความร่ำรวยเป็นทางผ่านของชีวิต ที่ใครก็อยากจะผ่าน

ประเด็นที่น่าสนใจ (สำหรับผม) คือ วาทกรรมความร่ำรวยนี่แหละ ผมเห็นว่าเป็นตัวการของปัญหาความยากจน

หมายถึงว่า แทนที่เราจะตั้งคำถามว่าทำไมคนจึงยากจน เราควรจะมาตั้งคำถามกันใหม่ว่า

ทำไม(มัน)ถึงรวย(วะ)? เพราะคนยากจน ไม่ใช่เรื่องผิดปกติ เบี่ยงเบน เสียระเบียบ คนรวยต่างหากที่เบี่้ยงเบน ผิดปกติ เพราะเป็นคนกลุ่มน้อยที่มีรายได้มากกว่า คนยากจนถึง 7.9 เท่าโดยเฉลี่ย

ส่วนวาทกรรมที่คนยากจน (อย่างเรา ๆ ) พากันตั้งคำถามว่ามันมิอิทธิพลครอบงำเราอยู่นั้น มันไม่ผิดหรอกครับ เพราะเราเป็นคนกลุ่มใหญ่ ๆ ที่แหงนหน้ามองคนร่ำรวย และก็มุ่งหวังว่าจะไปให้ถึงอย่างที่เขาเป็นได้บ้าง คนจนที่อยากจะรวยผิดตรงไหน แต่คนรวยที่อยากจะรวยยิ่ง ๆ ขึ้นไปอีกนี่สิ ควรจะได้สำนึก เหมือนที่คุณ Kati กำลังเตือน

ฉะนั้น เราจึงควรตั้งคำถามกับคนรวย ที่อยากจะรวย ยิ่ง ๆ ขึ้นไป มากกว่าตั้งคำถามกับคนจนที่อยากจะรวย รึเปล่าครับ

และคำถามที่เราควรถามกันมากๆ สำหรับคนไม่รวยอย่างเรา ๆ ก็คือ คนรวยทำไมจึงรวย ไม่ใช่ทำไมเราจึงจนอยู่แบบนี้... บางทีจะได้คำตอบที่กระจ่างแจ้งว่า ทำไมเราถึงจน แล้วอยากจะรวย(วะ)