"ปวดเพราะเรายึด...ว่านี่คือ ปวด ว่านี่ คือตัวฉันของฉัน...และฉันปวด"...
ความปวดที่ปรากฏขึ้นที่กาย คือ เวทนากาย
ความทุรนทุกรายจากความปวดนั้น อยากจะหยุด อยากจะออกจากการปฏิบัติภาวนา...นั่นน่ะ คือ เวทนาใจ
"จิต" เกิดความชอบไม่ชอบใจจากความปวด และเกิดการปรุงแต่งเกิดขึ้นว่าเราทำมากไปไหม พอดีเหรือเปล่าล้วนแต่เป็นสิ่งขัดขวางต่อการเจริญในธรรม...
หากจิตมุ่งมั่นพิจารณา...โดยใช้ปัญญาใคร่ครวญ...
(^____^)
ขอให้เจริญในธรรมนะคะ