กรณีนี้..

เป็นบทเรียนที่มีคุณค่าและทำให้เราได้เรียนรู้ ว่าในเวลาขณะนั้น เราควรมีสิ่งใดเพื่อให้อยู่ได้ และ เดินต่อไป

ใช่ครับ...สติ  สำคัญที่สุด

ตกใจ...

เสียใจ...

กลัว...

สารพันความรู้สึก..

ผมว่ามีแน่นอน แต่ให้กลับคืนสภาพเดิมเร็วที่สุด ให้คิดว่า ทุกปัญหามีทางออก ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายสักหน่อยใช่มั้ยครับ ...ทุกอย่างมีเหตุ มีผลของการเกิด...

แก้ไขที่สาเหตุไม่ได้ อย่างน้อย เราก็หาทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเรา ทางเลือกที่หนึ่งไม่โอเค มองทางเลือกที่สองต่อไป...และมีทางเลือกอื่นๆเรื่อยๆ...

แต่ในระหว่างนั้น กำลังใจ สำคัญที่สุด หากไม่มีใครก็ตัวเราเองครับ

-------------------------------------

บทเรียนที่วังเวียงมีคุณค่าและน่าประทับใจมากครับ

ขอบคุณ...

กัลยาณมิตรที่ดี ดร.กะปุ๋ม ครูเอ๋ และ ดิเรก ผู้ร่วมชะตากรรม รวมไปถึงคุณพี่ คุณป้าที่วังเวียง และขอบคุณคนที่เอาพาสปอร์ตไป ไม่ให้คืน ถือว่าชดใช้กรรมกันไป...หมดเวรกรรมกันไป ชาตินี้