" สงสารตัวเอง คว้างเคว้าง ชะมัด
รักสนุกทุกข์ถนัด ปัญหา ผลัด มาประดัง
ชอบเล่นกับไฟ หลงว่าให้ไออุ่น
พอไฟไหม้ใจเป็นจุล ก็หันหุนเพ้อคลั่ง
นอนครางฮือฮือ  รอวันรื้อฟื้นไข้
โอ้ว่าใครหนอใคร จะเข้าใจฉันมั่ง
แม่คุณเอ๋ย แม่คุณ ช่างไร้การุณต่อฉัน
ชาติหน้า อย่าเจอกัน กรวดน้ำคว่ำขัน อนิจจัง... "