อย่างที่หมอเอกว่า..ถ้าเป็นคนที่ศึกษาหรือพยายามพัฒนาคุณภาพ ความคิดอย่างที่คุณบุษบาบรรณบอกจะไม่มีอยู่ในความคิดหรือความรู้สึก..เพราะมันอินนะ..เวลาทำงานคุณภาพ..แต่ในฐานนะที่เคยเป็นระดับผู้ปฏิบัติมาก่อน..เราเคยเห็นมุมที่คุณบุษบาบรรณบอก..เคยรู้สึกอย่างนั้น และยังอยู่กับบุคคลากรที่รู้สึกอย่างนั้นอยู่..ไม่ใช่ไม่เข้าใจ concept แต่ทำงัยให้ concept กับชีวิตจริงอยู่ร่วมกันอย่างกลมกลืน นั้นเป็นคำถามที่ผู้ประสานงานฯ หรือQMR ต้องตีโจทย์ให้แตก..การได้ใจบุคลกร หรือ การสร้างภาพอนาคตที่ต้องเห็นรวมกันทั้งองค์กร..นั่นคือโจทย์ทีตองหาสมการ หรือวิธีการในการสื่อสารให้บุคลากรทุกคนรู้สึกให้ได้..คนที่อยู่หน้างาน การจัดการหน้างานที่มากมาย การแก้ปัญหาประจำวันที่มากมาย..ทำให้ขาดช่วงของการคิด หรือสติไปชั่วขณะ แต่การสื่อสาร หรือประสานงานที่ดี การsupportที่เหมาะสม เราว่ามันจะช่วยทำให้ความรู้สึกอย่างที่คุณบุษบาบรรณว่าไว้ มันลดลง หรือหายไปได้..การวางระบบ หรือการมีแนวทางในการดูแลที่ดี..ส่งผลสุดท้ายให้คนไข้..ได้รับแต่สิ่งที่ดีกลับไปนั้น..การทำงานจนเป็นกิจวัตรอาจมองไม่เห็นความอิ่มใจตรงนั้น..นั่นแหละเป็นหน้าที่ ที่สำคัญที่ผู้ดูแลคุณภาพจะต้องช่วยให้เค้าเห็นคุณค่าในงานที่ทำให้มากที่สุด..มันก็แล้วแต่กลยุทธ์ของใคระ..เอาใจช่วยคุณบุษบาบรรณให้ก้าวข้ามไปได้นะค่ะ..ด้วยความเคารพ...