อ่านบันทึกนี้ก็อดคิดถึงเพลงอุ๊ยคำ ฯ  ของ จรัญ  มโนเพ็ชรไม่ได้  โดยเฉพาะในท่อนที่สะท้อนภาพชีวิตยายที่เก็บผักบุ้งตามหนองมาวางขายเพื่อเลี้ยงชีพ ...

นอกจากเรื่องผักปลอดสารพิษแล้ว ...สิ่งหนึ่งที่รู้สึกสะท้อนใจไปด้วยก็คือ  ชะตากรรมที่ยังต้องขับเคี่ยวไปอย่างไม่รู้จบ  การหัดยืนโดยปราศจากลูกหลาน  หรือบางที   ยายอาจจะทำด้วยใจที่รู้สึกว่ามีความสุขที่อยากจะทำ  เพราะสิ่งนี้เป็นความคุ้นเคย  หรือแม้แต่เป็นทางเลือกที่จำต้องเลือก  (กระมัง) 

.....

ขอบคุณครับ