สวัสดีค่ะพี่โยคี

  ภาพนี้ชื่อดีนะคะ อนิจจัง ที่แปลว่าไม่เที่ยง

จะเหมือนที่โยคีน้อยคิดหรือเปล่าก็ไม่ทราบ

ขอแต่งกลอนบรรยายให้ ภาพที่ ๒๒ เป็นที่ระลึกค่ะ

ระลึกในจิตตนเอง

                    "อนิจจัง"

      ดุจดั่งแก้วแวววันอันสล้าง

  หยาดน้ำค้างแพรวพราวราวแก้วใส

  สะท้อนแสงแห่งยอดหญ้า พาชื่นใจ

  หฤทัยอิ่มเอมเกษมพลัน

     เฝ้าเวียนมองจ้องจับระยับจัด

  เหมือนสมบัติทิพย์เทวามาเสกสรร

  เป็นมณีเพริศพราวราวแสงจันทร์

  จิตผูกพันลวงตาว่า....ของจริง

     เพียงแสงหนึ่งสุริยาสู่ฟ้าใส

ระเหยไอ ไร้ปรากฏ หมดทุกสิ่ง

สะดุ้งตื่น ฝีนรับ กับความจริง

โลกไร้สิ่ง คนึงนิตย์  อนิจจา

    เกือบจะสาย ได้สลด เมื่อหมดเหตุ

ธรรมสังเวช ดลใจได้อิฐฐา

จึงกำหนด จรดพลันทันเวลา

ภาวนา ชั่วชีวิต อนิจจัง.

  โยคีน้อย

๑๐ พฤษภาคม ๒๕๕๑