อัลฮัมดุลิ้ลลาฮ หนูดีใจกับผลงานชิ้นโบแดงด้วยนะคะ ตอนนี้ปัญหาของทุกๆภาษา ไม่ว่าจะเป็นภาษามาลายู ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ แม้แต่ภาษาอาหรับเองกำลังเกิดวิกฤติทางภาษาไม่ว่าจะเป็นในรูปแบบการเขียน การออกเสียง หรือแม้แต่คำศัพท์ ที่ใช้เกิดความแตกต่างกันมากขึ้น ส่วนหนึ่งของปัญหาเกิดจากเยาวชนรุ่นหลังที่ละเลยต่อทักษะที่กล่าวมาในข้างต้น ถึงแม้หนูจะพูดภาษามาลายูได้แบบทองแดงร่วงกราว แต่หนูก็รับรู้ได้ถึงความมีเสน่ห์ของภาษามาลายู ที่มีความเกี่ยวดองกับภาษาอาหรับ หนูอยากให้งานวิจัยมีชีวิตสามารถโลดแล่นอยู่บนการดำเนินชีวิตของชุมชนมากกว่าตัวอักษรที่นอนเรียงรายอยู่บนกระดาษ A4 หนูขอให้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีสมกับความตั้งใจของทีมงาน(วันนี้ผีนักวิชาการเข้าสิงkulaibahค่ะ ฮิฮิ)