สวัสดีค่ะอ.Lin Hui
- รีบตามมาอ่านด้วยความกระตือรือร้น สดชื่นแจ่มใสค่ะ
- เหมือนรอการ์ตูนออกตอนสุดสัปดาห์ ไปยืนเฝ้าร้านค่ะ
- ความจริงเรื่องหลับในห้องเรียน คงมีประสบการณ์กันทุกคนนะคะ (ขออภัยสำหรับบางท่านที่ไม่เคยหลับ) เรียนมหาวิทยาลัยมีกิจกรรมมากมาย ล้วนน่าสนใจ
- คนไม่มีรากเรียนที่ วิทยาเขตศาลายา มหิดลค่ะ ต้องอยู่หอ ช่วงเช้าก็ยังคงพอจะตาแป๋วฟังอาจารย์ พยักหน้าหงึกหงัก ทำทีว่า..อ้อ..ค่ะ ..หนูเข้าใจค่ะ...
- พอพักเที่ยงสิคะ...เพื่อนทั้งโขยง ก็จะพากันไปกินข้าวร้านโปรด ราคาถูกแสนถูก ยิ่งขาประจำก็จะได้อาหารมากขึ้นไปอีก ทุกคนในก๊วนซื้อมาคนละจาน สองจาน วางตรงกลางโต๊ะ...แล้วก็ลงมือ..กินด้วยความหิวโหยค่ะ...อาการพวกนี้ ในกลุ่มเรียกว่า...ลงทึ้ง...ค่ะ (ขอโทษนะคะคำไม่ค่อยสุภาพ) ต้องรีบกิน ไม่งั้นหมด..อดกินค่ะ..ต้องไว ๆ ๆ
- กินเสร็จก็ขึ้นหอค่ะ แปรงฟัน ยังมีเวลา นอนเล่นสักหน่อยดีกว่า ... หนังท้องตึงหนังตาหย่อน...ผ่อนคลายหลังอาหารค่ะ
- สักพักทุกคนต้องเลิ่กลั่ก มีแม่บ้านมาเคาะประตู ... ตาหน้าเอือมระอา...อาจารย์ให้มาตามพวกคุณไปเรียนหนังสือค่ะ...
- ตายล่ะสิ...ฮา...วิชาบ่ายเรียน บ่ายโมง ..นี่มันเข้าไปตั้ง จะบ่ายสองโมงแล้ว...
- จะสรุปว่า..การนอนหลับ...นั้น เป็นธรรมชาติของเด็กวัยกำลังกินกำลังนอนค่ะ ก็เกี่ยวกับการสอนของอาจารย์บ้าง เกี่ยวกับนิสัยของเด็กเองบ้างค่ะ.