สวัดีครับคุณสิ้นศึก
- ขอบคุณที่แวะเข้าไปทักทาย
- ยินดีครับที่จะได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน
- ขออภัยช่วงเมื่อก่อนเที่ยงวันนี้ ผมเข้าไปอ่านในบล๊อกของ คุณไม่ได้ จึงติดต่อไปทางเมลแล้วครับ
- ฝากกลอนมาแลกอ่านครับ เป็นการมองของคนที่เดินทางในเมืองโดยรถเมล์ครับ แต่งไว้หลายปีแล้ว
ขึ้นรถเมล์(เดินทาง)
ขึ้นรถเมล์คราใดพาให้คิด
คล้ายชีวิตปะปนคนโดยสาร
บางคนนั่งต้นสายได้ไม่นาน
ยายพาหลานมาเกาะข้างเบาะพิง
จำต้องลุกขึ้นยืนฝืนใจแท้
เพื่อคนแก่เพื่อเด็กและผู้หญิง
กว่าจะถึงจึงเมื่อยเหนื่อยเสียจริง
จะนั่งนิ่งดูดายอายคนมอง
แต่บางคนขึ้นมาใหม่ได้สักครู่
ยืนโหนอยู่พอผ่านไปป้ายที่สอง
เบาะข้างๆเขาลงไปจึงได้มอง
เข้าไปครองที่แทนถึงปลายทาง
เปรียบชีวิตคนเราเดาไม่ได้
ต้นสบายปลายลำบากทุกข์มากหลาย
แต่บางคนต้นนั้นทุกข์สุขบั้นปลาย
อย่ายอมพ่ายท้อรันทดต้องอดทน
สมเจตน์ เมฆพายัพ
แต่งไว้เมื่อ ๑๕ สิงหาคม ๒๕๔๗