และอีก 2 ปีครึ่งถัดมาก็มีคนเข้ามาอ่านค่ะ แม้ว่าจะมีคนอ่านเพิ่มขึ้นอีกเพียง 70 กว่าครั้งเท่านั้น นับจากที่คุณเปมิชเก็บสถิติไว้ให้

ข้อดีของการเขียนแบบที่เป็น digital archive ที่เห็นได้ชัดเจนก็คือ สิ่งที่เขียนไว้จะถูกค้นกลับมาอ่านง่ายโดยผ่านการเชื่อมโยงของระบบ เข้า และสิ่งที่อ.beeman เขียนไว้นี้ อ่านเมื่อไหร่ก็ได้ข้อคิดเมื่อนั้น ไม่สูญหายลอยลมไปหากเป็นเพียงการพูดเล่าเรื่องให้ใครฟัง หรือมีคนได้อ่านน้อยกว่า 165 ครั้งหากเป็นเพียงไดอารี่ส่วนตัว

ขอบคุณคุณเปมิชที่เขียนเรื่องรถไฟตกราง จนโยงใยให้ได้กลับมาอ่านบันทึกนี้ค่ะ