หากว่าไปแล้ว...ทฤษฎีนั้น...เราพรรณาได้ไปเรื่อย..ว่าความสมบูรณ์แห่งความเป็นมนุษย์นั้น...ต้องอย่างนั้นต้องอย่างนี้...

...

จริงๆ..แล้ว..ในแต่ละคนไม่มีสูตรสำเร็จตายตัวหรอกคะว่า..."สมบูรณ์"...ที่ว่านั้นควรเป็นอย่างไร...มีขอบเขตข้อจำกัดหรือเงื่อนไขอย่างไรบ้าง

...

การที่เรามีลมหายใจ...ในแต่ละวันนี้..ก็เป็นส่วนหนึ่งที่พยายามวิ่งเข้าความสมดุลย์..แห่งความสมบูรณ์...อย่างไร้รูปแบบตามแต่...ละบุคคล

...

ถามว่า...ที่ร่ายมาอย่างยางเกี่ยวกับชีวิตนั้น...เรา..เขาใจชีวิตเราอย่างถ่องแท้แค่ไหน...เราเผชิญต่อชีวิตได้แค่ไหน..หรือเราเพลี้ยงพล้ำต่อชีวิตบ่อยครั้งเพียงไร...

จุดสุดท้าย...แห่งความสมบูรณ์ของความเป็นมนุษย์นั้นน่าจะอยู่..ที่การไปสู่การไร้ตัวตนแห่งตน...แล้วเมื่อไหร่ล่ะที่เราจะไปถึงจุดนั้น...เพราะเราเองก็ยัง..มีความ "โลภ โกรธ หลง"...อยู่ทุกห้วงแห่งลมหายใจ...