สงสัยตัวเองขึ้นมาบ้างแล้วละสิคะว่าทำไมถึงเกลียดวิชาการรำไทยอันแสนอ่อนช้อย นั่งรำลึกความหลังจำได้ว่าเกิดเมื่อชั้นปอสามนั่นเอง...ไม่ชอบครูสอนรำเพราะเค้าเลือกแต่คนสวยๆ ให้เรียนรำเพื่อจะได้โชว์ ปีแรก เราไม่สวยพอ ปีที่สองไม่สวยอีกละ สามปีก็แห้ว..

พอย้ายโรงเรียน คราวนี้อาจารย์(ร.ร.สาธิต) ให้สิทธินักเรียนเลือกว่าจะเรียนรำไทย (ครูก็น่ารัก ใจดีด้วย) หรือร้อง(เพลงไทยเดิม) ความเกลียด(จากใจจริงๆ)ครูจากโรงเรียนเก่าทำให้ไม่ยอมแตะต้องเรื่องฟ้อนรำจนเดี๋ยวนี้ค่ะ เห็นด้วยกับอาจารย์จริงๆ...เรื่องร้องเพลงไทยเดิ๊มเดิมยังเป็นอะไรที่ชื่นชอบ แม้เจ้าป้าผู้สอนจะดุแต๊ดุว่า ก็ยังน้อยก่วาครู ร.ร.นั้นนั่นละ

ชอบภาพ Sky Kick คุณ จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร จังค่ะ 555 สงสารหน้าตาคุณครูวัยทองนั้นจัง ฮือๆ อาจารย์มองแมวแล้วคงนึกถึงท่าน...

โอ้โชคดีจังไม่ได้เกิดมาเป็นครู