สวัสดีค่ะอาจารย์

ในกรณีศึกษาที่อาจารย์เล่ามา เคยประสบพบเจอมาเหมือนกันค่ะ แต่ไม่ใช่กับตัวเองนะคะ เพราะตัวเองไม่ใช่เด็กดื้อ เป็นเด็กดีค่ะ ขยัน แต่เรียนปานกลางค่ะ เคยเห็นเพื่อนๆ โดนเหมือนกัน แล้วเพื่อนๆ ก็จะโดดเรียนประจำเพราะไม่ชอบครู

โดยส่วนตัวของมิมแล้วคิดว่าการที่นักเรียนจะชอบเรียนในรายวิชาไหนนั้น ครูมีส่วนสำคัญต่อความรู้สึกของเด็ก ถ้าครูคนไหนที่เราชอบเราก็จะชอบเรียนวิชานั้นด้วยค่ะ ถ้าเราไม่ชอบครูเราก็จะไม่ชอบเรียนวิชานั้นด้วย นี่จากความรู้สึกของตัวเองนะคะ

เพราะฉะนั้นเมื่อมาเป็นครู ก็พยายามทำให้นักเรียนประทับใจก่อนในชั่วโมงแรกๆ ที่เราเจอกัน เพื่อให้นักเรียนเปิดใจ หรือชอบเราก่อน แล้วการเรียนการสอนนั้นมันก็จะง่ายขึ้น ถ้านักเรียนคนไหนไม่ประทับใจเราแล้ว ต่อให้เอาช้างไปฉุดมันก็ไม่มาเรียนค่ะ เป็นเวรกรรมของเราอีกที่ต้องไปง้อให้มาเรียน (เถอะนะลูกศิษย์ที่รัก)

เคยประทับใจอาจารย์ท่านหนึ่งค่ะ สอนวิชาภาษาไทย ซึ่งเป็นวิชาที่ทุกคนเบื่อ ง่วง หลับกันเป็นแถว แต่อาจารย์ท่านนี้สอนสนุกมาก ใจดี ไม่เคยดุ ไม่เคยใส่อารมณ์ ไม่เคยพูดคำหยาบให้ได้ยินเลย ท่านเป็นที่รักของนักเรียนทั้งห้อง พวกที่เกเรมากๆ มันจะนั่งหน้าห้องเลยในวิชานี้ นั้นแสดงว่า นักเรียนจะชอบเรียนวิชาไหน นั้นครูมีส่วนต่อความรู้สึกของเด็กอย่างมากค่ะ

ขอบคุณอาจารย์ค่ะ แต่สงสัยว่าอาจารย์ทำไมดื้อจังค่ะ อิอิ