ที่ห้องเบอร์สอง พบพระโพธิสัตว์

.....ผมเข้าไปให้พยาบาลประเมินการเจ็บป่วยเพราะว่าเจ็บตาขวาตั้งแต่เมื่อวาน "คุณออกไปรอเรียกอีกครั้งเพื่อรอตรวจ" เสียงพยาบาลบอกโดยไม่มองหน้าผม "ขอบคุณครับ" ผมตอบพร้อมส่งรอยยิ้มให้ ในทันที่ เห็นรอยยิ้มที่เป็นมิตร ถึงแม้นเธอจะมีคนไข้อยู่ตรงหน้า อีก 10 นาที่ต่อมาผมถูกเรียกและพาไปนั่งรอที่หน้าห้องตรวจที่ 2 "คุณรอเรียกตามคิวนะค่ะ" "ขอบคุณครับ" เป็นคำตอบของผมที่มองสบตาเจ้าหน้าที่พยาบาล .........."สวัสดีครับคุณหมอ" "สวัสดีค่ะ" เป็นคำทักทาย "เป็นอะไรมาค่ะ" ผมเริ่มสาธยาความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกับผมทั้งแต่เมื่อวานตอนเย็น คุณหมอถามว่าก่อนหน้านี้เคยเป็นหรือไม่ เมื่อ 3 อาทิตย์ มีเศษผงเข้าตาไปพบแพทย์ให้ยามาหยด และป้าย 3-4 วันก็หายและหยุดยา หมอบอกให้ผมเอาหน้าเข้าไปใส่ที่ตรวจตาให้คาง และหน้าผากแนบชิด "หมอจะตรวจดูเปลือกตาบน คุณจะเจ็บหน่อยนะค่ะ" ผมตอบในใจ (พูดลำบาก) "หากเจ็บยกมือ" หมอ คงรู้ว่าพูดลำบาก "มันมีการอักเสบเป็นจุดเล็ก หรือเป็นตากุ้งยิง"

......จากนั้นคุณหมอก็ตามถึงการทำงาน การใช้สายตา การพักสายตาบางครั้ง การใช้นำอุ่นประคบ และอะไรอีหลายอย่างในการดูและตาด้วยตนเอง รวมถึงการรับประทานยา การแพ้ยา การหยด ป้ายยาที่ตาของผม "คุณยังกังวลอะไรอีกหรือเปล่า" "จากวันนี้อาการของผมจะเป็นอย่างบ้าง" "โทษที่หมอลืมบอกไป 2-3 วัน น่าจะดีขึ้น หากว่าเป็นมากขึ้นนั้นหมายถึงว่ายาไม่สามารถสู้กับเชื้อโรคได้ ตาจะบวมและเจ็บมากขึ้น จะต้องมาเอาหนองออก กลับมาหาหมออีกครั้งนะค่ะ แต่คิดว่าไม่น่าจะเกิดขึ้น" เป็นคำพูดแนะของหมอ

.......... ในใจผมคิดว่าหากคุณหมอทุกคนดูแลเอาใจใสกับผู้ป่วยอย่างนี้ทุกคน และรับรู้สังเกตเห็นความวิตกกังวลของผู้ป่วย ตอบสนองในความกังวลนั้น(ความทุกข์)เราก็จะได้พบเห็นพระโพธิสัตว์มาบำบัดทุกข์ให้เราเมื่อเราเกิดทุกข์ ...........