สวัสดีค่ะอี๋

บันทึกนี้ดีจังค่ะอี๋ อ่านแล้วสัมผัสถึงหัวใจคนเป็น "แม่"

ตอนพี่เด็กๆ แถวบ้านไม่มีห้างสรรพสินค้า ไม่รู้จักลานเด็กเล่น ไม่มีของเล่นแพงๆ

ก็พี่เล่นกับเพื่อนๆ อยู่แถวบ้าน เล่นขายของ เก็บดอกไม้ ใบไม้

เก็บทางมะพร้าวแห้งๆ มาสร้างเป็นบ้าน แล้วรักจะอยู่มากกว่าบ้านจริงๆ

เล่นจนเย็นจนค่ำตัวดำ จนแม่ๆ ของลูกๆ ถือไม้เรียวมาไล่กลับบ้าน

พี่คิดว่าสิ่งที่ไม่มี เราสร้างได้ค่ะ ขอแต่ให้เริ่มเห็นความสำคัญและจำเป็นกันก่อน

ในเมื่อพื้นที่ทางกายภาพสร้างได้ พื้นที่ทางจิตใจก็สร้างได้เช่นกันนะคะ

เพียงแต่ต้องเริ่มแล้ว...อย่าปล่อยให้เนิ่นนาน

ขอบคุณจ๊ะ :)