สวัสดีค่ะอาจารย์

มิมยอมรับว่าพลาดบันทึกนี้ไปจริงๆ นั่งอ่านอยู่ 2 รอบ ระหว่างที่อ่านรู้สึกขนลุกค่ะ เพราะนึกถึงตอนที่เรียนปี 3 เคยมีโอกาสได้ไปนั่งชมคุณหมอพงษ์ศักดิ์มาพูด ที่โรงแรมท๊อปแลนด์ จังหวัดพิษณุโลก  ชวนเพื่อนไปก็ไม่มีใครไปด้วยเนื่องจากว่าค่าบัตร 300 บาทซึ่งตอนนั้นมันก็มากอยู่สำหรับนักศึกษาอย่างเราๆ จนแล้วจนรอดก็ได้เพื่อนไปดูด้วย 1 คนแต่ต้องจ่ายเงินให้เพื่อนครึ่งหนึ่งสรุปมิมต้องจ่ายไป 450 บาท เพื่อนจ่าย 150 บาท (คุ้มค่ามากค่ะกับเงินที่เสียไป) จำไม่ได้แล้วว่าตอนนั้นเป็นหัวข้ออะไรค่ะ (วางมีดหมอมาจับไมด์ ประมาณนี้ค่ะมิมก็ค่อนข้างจำไม่ได้) เกี่ยวกับพระคุณของแม่ คุณหมอฉายวีดีโอตอนแม่คลอดลูกให้ดู อาจจะเป็นอันเดียวกับที่อาจารย์พูดถึงในบันทึก

คุณหมอเก่งจังเลยค่ะที่สามารถพูดให้เห็นภาพได้จริงๆ เกี่ยวกับพระคุณของแม่ ทุกคนในฮอล์เงียบหมด บางคนแอบสะอื้น บางคนก็ร้องไห้โฮ บางคนถถึงกับเอามือปิดหน้าร้องไห้ ส่วนมิมก็จะเหลือเหรอค่ะ ร้องไห้เหมือนกัน

อีกครั้งหนึ่งเคยดูทางช่อง 5 ท่านพระมหาสมปองไปพูดเรื่องพระคุณพ่อแม่ให้นักเรียนอนุบาล 3 ฟัง โดยธรรมชาติของเด็กอนุบาล ก็จะซนไม่อยู่นิ่ง แต่เชื่อไหมค่ะ เด็กเล็กๆตัวนิดเดียวนิ่งมาก นั้งหลับตาฟังอย่างตั้งใจ ช่วงที่พระมหาสมปองพูดไปนั้นเด็กก็ร้องไห้ สะอึกสะอื้น เป็นไปได้อย่างไรค่ะว่าเด็กอายุเท่านี้จะเข้าใจสิ่งที่ท่านพูด มิมนั่งดูอยู่ก็อดกลั้นความรู้สึกตัวเองไม่อยู่จนต้องร้องไห้ไปกับเด็กๆ ยิ่งดูน้องๆสะอื้น ใจแทบขาดตาม

มิมเชื่อว่าที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะว่า สามัญสำนึกของคนเราที่มีอยู่ใต้ก้นบึ้งของหัวใจนั้นมันยังไม่ได้หายไปไหน มันยังคงอยู่ แต่ที่เห็นเด็กๆ สมัยนี้ไม่ค่อยรักพ่อแม่ ชอบทำให้ท่านเสียใจนั้น ก็เพราะขาดการกระตุ้นจากสังคมรอบข้าง อาจเป็นได้จากหลายสาเหตุ

หากเราช่วยกันกระตุ้นจิตใต้สำนึก หรือสามัญสำนึกของเด็กๆ  จะเรียกว่าอะไรดีค่ะ มิมก็ไม่แน่ใจ ก็น่าจะพอช่วยได้บ้าง แต่ต้องคอยกระตุ้นให้คิดกันบ่อยๆ อย่างให้มันเลือนหายไป

ถึงแม้ว่ามิมเป็นครูอาชีวะมาได้ไม่นานแต่ก็รับรู้เข้าใจสภาพปัญหาอยู่บ้างพอสมควร ด้วยที่เราเป็นที่ไว้ใจของนักเรียน โทรมาปรึกษาเข้ามาหาบ้าง ที่สะเทือนใจสุดๆ คือนักเรียนคนนี้ขาดเรียนวิชามิมประจำในชั่วโมงนี้จึงได้เรียกมาพบ แต่คำตอบที่ได้รับคือ หนูบอกตรงๆ นะคะว่าหนูท้อง ต้องไปตรวจท้องทุกวันอังคาร รู้ไหมค่ะว่าเป็นคำตอบที่มิมไม่เคยเตรียมใจไว้เลย นั่งตัวชา พูดอะไรไม่ออก จนต้องปล่อยให้เด็กกลับไปก่อนโดยที่ยังไม่ได้พูดอะไรกับเด็กสักคำ

ยาวเกินไปแล้วค่ะสำหรับคอมเม้นส์นี้ เท่านี้ก่อนนะคะ

ขอบคุณอาจารย์ค่ะที่แนะนำสิ่งดีๆ  เป็นกำลังใจให้กันและกันต่อไปค่ะ