ขอกล่าวถึงประสบการณ์ของตนเองจาก รพ. ของรัฐแห่งหนึ่ง
- การซักประวัติคนไข้ ของนิสิตนักศึกษาแพทย์ที่ได้ยิน ได้เห็นด้วยตนเอง คุณเธอซักถามด้วยน้ำเสียงเสมือนหนึ่งคนไข้ คืออาชญากรตัวฉกาจ และคุณเธอกำลังเล่นบททนายความฝ่ายตรงข้าม สีหน้าของคุณเธอนิ่งสนิท ปราศจากรอยยิ้ม บางครั้งจะมองเห็นสีหน้าบึ้งตึง คิ้วย่นเข้าหากัน พร้อมน้ำเสียงตวาด (10 คน มี เขา 1 คนที่มีน้ำเสียงและสีหน้าที่เป็นมิตร)
- คุณเธอคนต่อไป เป็นคุณหมอจักษุสาวสวย อายุอานามน่าจะประมาณ 24-25 เธอทะเลาะกับแฟนมาหรือเปล่าไม่ทราบได้ บรรดาคนไข้ที่เข้าพบ จึงถูกตวาดใส่ทุกคน คุณหมอมือใหม่ พลิกเปลือกตาคนไข้ไม่แม่น ดึงอยู่หลายครั้ง ผลก็คือ คุณเธอโมโห กระแทกตาคนไข้เล็กๆ แบบสะบัดสะบิ้ง
- คุณหมอหลายท่าน (เดี๋ยวนี้นะ) ไม่ค่อยรับฟังคนไข้ ตรวจอาการ วินิจฉัยไม่ละเอียด ทำให้เกิดเรื้อรังหรือมีโรคแทรกซ้อน
ข้านี้ คือหมอ คนไข้ต้องสยบต่อข้า เพราะข้าคือผู้ที่จะปัดเป่าความเจ็บปวด รักษาชีวิตของเจ้าให้รอดพ้นจากโรคภัย
คงไม่เป็นเช่นนี้ทุกหมอ แต่ นี้คือตัวอย่างที่เคยพบ หมอดีก็มี ทั้งเก่ง ทั้งดี ได้เขียนชื่นชมไว้กับทาง รพ. แต่ที่ไม่น่ารัก ก็ไม่ได้เขียนอะไรลงไป เพราะสักวัน เธอ หรือ เขา คงเข้าใจ