กรุงเทพฯถูกทิ้งระเบิดในสงคราวโลกครั้งที่ 2 ตอนจบ(ตอนที 4) ต่อจากคราวที่แล้ว แต่บรรยากาศผิดกัน กล่าวคือทหารผู้ควบคุมสัมพันธมิตร ไม่ได้ขัดขวางการเอาของกินให้เหล่าชเลยญี่ปุ่นเหมือนที่ผู้ควบคุมญี่ปุ่นเคยขัดขวางและทำทารุณต่อเหล่าชเลยสัมพันธมิตรที่รับของกินเหล่านี้  นักศึษาผู้หนึ่ง บอกภายหลังว่าเขามีโอกาศเข้าไปคุยกับเหล่าชเลยญี่ปุ่น ได้รับคำบอกเล่าจากทหารญี่ปุ่นระดับนายทหาร ผู้หนึ่งว่า เขาแทบไม่เชื่อสายตาตนเองเลยที่เห็นพ่อค้าแม่ค้าและคนไทยเอาของมาให้พวกเขากินทั้ง ๆ ที่พวกเขาเคยขัดขวางทุบตีเหล่าชเลยสัมพันธมิตรเมื่อรับของกินจากพ่อค้าแม่ค้าเมื่อครั้งที่พวกเขาคุมชเลยมาที่นี่ เขารู้ว่าพวกแม่ค้าพ่อค้าร้องด่าสาบแช่งพวกเขาที่ทุบตีชเลยที่แอบรับของและถูกพวกเขาจับได้ เขายอมรับสารภาพว่าเขาก็เป็นผู้หนึงที่ทุบตีชเลยคนหนึ่งอย่างทารุณต่อหน้าพ่อค้าแม่ค้า เขาเห็นแม่ค้าบางคนร้องไห้ด้วยความเคียดแค้นต่อพวกเขา   แต่ ณ วันนี้พวกพ่อค้าแม่ค้ากลับไม่เคียดแค้นจองเวรจองกรรมต่อพวกเขา ทำให้เขารู้สึกละอายใจและซาบซึ้งในน้ำใจคนไทยกลุ่มนี้มาก