พักผ่อนเป็นเรื่องดีค่ะ เห็นด้วยอย่างยิ่ง และส่วนตัวก็ไม่เคยที่จะไม่พักผ่อน หรือสั้นๆก็คือ ไม่ได้บ้างานขนาดไม่หยุดพักเหมือนกัน สมัยอาจารย์เคยทำงานที่อื่น อาจารย์มีวันลาหยุดปีนึง 27 วันทำการ โดยไม่นับวันหยุดต่างๆ ส่วนตัวเคยลา 5 อาทิตย์ติดต่อกัน (โดยรวมวันลาของปีก่อน) แต่หลังๆ จะลา "แค่" 2-3 อาทิตย์ติดต่อกันในหนึ่งครั้งของการลา

แต่ปัญหามีอยู่ว่า เท่าที่เช็คคือ ตามระเบียบมหาวิทยาลัย ไม่มีข้อไหนบอกว่า หายไปเฉยๆ โดยไม่มีใบลา และนั่น เป็นสิ่งที่พบเห็นกันโดยทั่วไป ในมหาวิทยาลัยอิสลามยะลา

ส่วนตัวเข้าใจว่า อาจารย์เองเข้าใจในตอนต้นอยู่แล้วว่า ที่เราเขียนตอนแรกมันหมายถึงอะไร ง่ายๆว่า ไม่ต้องเบี่ยงประเด็นดีกว่าค่ะ เราเข้าประเด็น แล้วมามุ่งหาวิธีแก้จะดีกว่าเป็นไหนๆ ว่าจะทำอย่างไร ให้มีการรักษาอามานะ มากกว่านี้

เท่าที่เช็ค ถ้าจะลายาวๆ คงไม่ได้ ไม่ใช่หรือคะ? เพราะลาพักร้อน ทำได้แค่ 5 วันต่อการลาหนึ่งครั้ง และเมื่อรวมวันหยุดหัวท้าย เราจะได้แค่ 5 + 2 + 2 = 9 วัน และถ้าคนที่ยังทำงานไม่ครบปี เราจะลาได้แค่ลากิจ ซึ่งกระทำได้แค่ครั้งละ 3 วันต่อหนึ่งครั้ง

ตรงนี้มากกว่า ที่ถึงจะทราบ และมีประกาศของมหาวิทยาลัยชัดเจน แต่เรากลับเฉยๆ บุคลากรสายอาจารย์บางท่านอาจจะไม่ทราบด้วยซ้ำ และเมื่อไม่ทราบหรือไม่มีคนแจ้ง และด้วยความที่มีโรคติดต่ออยู่บ้าง เลยดูๆว่า "คนอื่นที่นี่" เค้าทำกันอย่างไร มันเลยกลายเป็นวัฒนธรรมขององค์กรแห่งนี้ไปโดยปริยาย (ถ้าอยากเห็นภาพชัดๆ ก็ลองเดินๆดูตามห้องพักอาจารย์ดูนะคะ)

สุดท้าย ประกาศมหาลัย ก็เลยเป็นแค่เพียงกระดาษใบเดียว

วัสสลามูอาลัยกุม

อ.ซอบีเราะห์