กรุงเทพฯถูกทิ้งระเบิดในสงครามโลกครั้งที่ 2 ตอนจบ (ต่อ)ยังมีอีกครับ คราวนี้ผมเห็นกับตาเลย  คือพอหวอสัญญาณปลอดภัยดังขึ้น  ผมและเพื่อน ๆ ก็พากันไปดูที่เกิดเหตุทันที พร้อมกับกลุ่ม
คนอื่น จากหลายแหล่งที่มุ่งไปทางเดียวกันคือโรงพยายาบาลศิริราชกับสถานีรภไฟบางกอกน้อย  พวกผมไปทางตรอกวังหลังจนสุดไปทะลุข้างโรงพยาบาลศิริราช แล้วตัดเข้าไปในถนนเข้าไปหน้าโรงพยาบาล เพื่อออกไปยังสถานีรถไฟ  พอพ้นบริเวณหลังโรงพยาบาลไปเล็กน้อย  ก็พบกับหลุมตื้นๆ ทางด้านขวา ในหลุมมีทหารญี่ปุ่นในเครื่องแบบคนหนึ่ง นอนอยู่ในสภาพที่มีผ้าพันแผลพันบริเวณหัว หน้าอกและร่างกายเกือบทั่วตัว  ทหารผู้นี้นอนหายใจระรวยอยู่อย่างโดดเดี่ยว ไม่พบว่ามีเพื่อนทหารคอยดูแลแต่าอย่างใด ผมเข้าไปนั่งยองๆ ที่ปากหลุม มองเขาด้วยความสงสาร เขาก็มองตอบรับรู้  เข้าใจว่าหลังการทิ้งระเบิด หน่วยเสนารักษ์ของญี่ปุ่นคงจะออกค้นหาทหารบาดเจ็บและปฐมพยาบาลให้ท้นที่แล้วก็เดินหน้าไปค้นหาผู้บาดเจ็บคนอื่น ๆ ต่อไป  สำหรับหลุมที่ทหารบาดเจ็บนอนอยู่ในนั้น เข้าใจว่าอาจเป็นหลุมระเบิดก็ได้  เราละจากทหารผู้เคราะห์ร้ายซี่งยังฝังตาอยู่ไม่รู้หายแม้(จะผ่านมาแล้วนับ 50-60 ปีแล้วก็ตาม) เมื่อเดินต่อไปก็พบกับเสาไฟฟ้า..(ยังมีต่อ)