เรียนท่านครูบาที่เคารพ

ห่างหายไปนานเนื่องจากแอบไปเที่ยวสงกรานต์ที่บ้านเกิด...มุกดาหารที่พ่อครูบาไปเยี่ยมมานั่ยแหละพร้อมต่อเนื่องไปมหาสารคามเป็นวิทยากรให้ กศน.มหาสารคามทำหลักสูตร "วิถีตักสิลา" โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อเป็นหน่วยการเรียนรู้สำหรับการจัดการศึกษาและเทียบประสบการณ์ให้กับพ่อใหญ่แม่ใหญ่ที่ไม่อยากเรียนหนังสือแต่เป็นปราชญเดินดินมีความรู้มากมายค่ะ ....กลับมาพูดเรื่อง...เมืองมุกดาหารและแขวงสะหวันเขตประเทศลาว...นอกจากวัฒนธรรมที่ดีงามเป็นเอกลักษณ์และความก้าวหน้าที่เจริญเติมโตอย่างระมัดระวังแล้ว...เมืองสะหวันเขตยังมีความก้าวหน้าทางการศึกษาอย่างมากโดยเฉพาะระดับฝีมือแรงงานที่เด็กนักศึกษาลาวได้มีความพยายามและอดทนที่จะทำงานและเล่าเรียนวิชาจนทำให้พัฒนาศักยภาพของตนเองได้ระดับฝึมือเชี่ยวชาญที่เดียวค่ะพ่อครูบา....เหตุผลนี้ได้แจ้งรู้แก่ใจมานานตั้งแต่ทำงานอยู่ที่ กศน.มุกดาหารแล้ว...ในขณะที่เด็กไทยที่เรียนในระดับฝีมือของเรากลับมีแนวความคิดที่เฉื่อยในการพัฒนาตนเอง ออกนอกลู่นอกทางบ้าง ขาดความมุ่งมั่นและตั้งใจ ขาดแรงศรัทธาที่จะสร้างฝันของตนเอง....คาดว่าอีกไม่เกิด 10 ปี ลาวจะพัฒนาทัดเทียมไทยแน่นอนค่ะ...คราวนี้ฝันร้ายของคนไทยเกิดขึ้นแน่เพราะทรัพยากรที่มีมากมายของลาวยังไม่ได้ถูกนำมาใช้...