นักกักตุน คำนี้ฟังแล้วได้อารมณ์จริงๆ ถ้าพูดภาษาสมัยใหม่ก็คือ นักเก็งกำไร แต่ผมชอบคำว่า นักกักตุน หน่ะ เห็นภาพจริงๆ

ทุนนิยม ไม่เท่ากับ เศรษฐกิจพอเพียง แต่ผู้คนก็พูดกันไปว่าจะนำเศรษฐกิจพอเพียงมาปรับใช้แต่ไม่เห็นมีการนำมาใช้เลย ผู้คนก็ยังพูดถึงข้าวยากหมากแพง น้ำมันขึ้นราคา ข้าวสารแพง แต่งานมอเตอร์โชว์ก็ยังมียอดจองสูงถึงระดับหมื่นคันทั้งรถเล็กแบบยาจกจนถึงรถคันหย่ายแบบมหาเศรษฐี นี้มันเกิดอะไรขึ้น

มาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจของรัฐที่ออกมาก็พึ่งแต่ระบบทุนนิยมล้วนๆ ไหนหล่ะเศรษฐกิจพอเพียงที่ทุกคนพูดถึง

ทุกคนต้องเริ่มด้วยตัวเราเองก่อน ดูตัวเองก่อน ว่าเราอยู่แบบพอเพียงหรือยัง ผมเคยอ่านข้อความอันหนึ่งชอบจังเลย ว่า ให้ไปเปิดตู้เสื้อผ้าตัวเองดูว่ามีเสื้อผ้าที่เราใช้มากกว่าหลักสิบครั้งอยู่กี่ชุด แล้วคุรก็เลือกออกมา สุดท้ายคุณก็จะพบว่าตู้เสื้อผ้าของคุณมีเสื้อผ้าแขวนอยู่แคไม่กี่ชุดหรอกครับ ที่เหือเค้าเรียกว่าความฟุ่มเฟือยครับ ความฟุ่มเฟือยที่คนส่วนใหญ่ (นักเศรษฐศาตร์)เรียกว่า การกระจายรายได้และการกระตุ้นเศรษฐกิจ แต่มันเป็นการใช้อย่างฟุ่มเฟือยทั้งทรัพยากรธรรมชาติ และ รายได้ของเราเอง