สวัสดีค่ะน้องหมอ

เดินทางไกลเหมือนกันนะคะ แต่เห็นว่าพักค้างที่พิษณุโลกวันหนึ่ง (ตามอ่านจากบันทึกพ่อครูเมื่อวันก่อนน่ะค่ะ)

ดีแ้ล้วที่ไปเยี่ยมพระที่บ้าน ความกตัญญูเป็นสิ่งประเสริฐ พ่อแม่เห็นหน้าเราก็ชื่นใจค่ะ ^ ^ เพราะรู้ว่าเราก็ยังคิดถึงท่านและดูแลท่านอยู่เสมอ ไม่ว่าจะอยู่ไกลกันขนาดไหน

เรื่องจิตใจเป็นเรื่องละเอียดอ่อนค่ะ แต่ฝึกปฏิบัติมากๆ แล้วจะรับรู้สิ่งที่ละเอียดได้มากขึ้น และจากประสบการณ์ก็คือ เรียนรู้จักตัวเองมากขึ้น เห็นข้อผิดพลาด/กิเลสของตัวเองมากขึ้น จนบางครั้งประหลาดใจเพราะไม่เคยเห็นจิตแบบนี้มาก่อน

พี่ก็คิดว่าการเดินทางมาอยู่ที่นี่ครั้งนี้เป็นการฝึกเหมือนกันค่ะ อ.ศิริศักดิ์บอกว่าใ้ห้เป็นการธุดงค์ทางใจ แต่ถ้าเทียบก็เป็นการธุดงค์ที่สะดวกมากค่ะ ^ ^ ยังไม่ต้องทำอะไรที่ลำบากยากเย็นนัก ถ้าคิดในแง่บวกก็คือ เราไม่มองปัญหาเป็นปัญหาอีกต่อไปแล้ว อะไรๆ มันก็เป็นเช่นนั้นเอง แก้ไปเรื่อย ทำไปเรื่อย ดูไปเรื่อยๆ สร้างปัญญาค่ะ

ขอบคุณที่แวะมาบอกข่าวคราวกันนะคะ ดีใจที่มีคนร่วมปฏิบัติไปด้วยกันค่ะ ^ ^