ความหลงในวัตถุ...คือ....สิ่งสมมติที่เราสร้างขึ้น...

หากเรามีสติ...แห่งจิตใจ...

รู้เท่าทันแห่งความหลงนั้น...

ซึ่งหลงที่ว่า...คือ

หลงในรูป..ว่าสวยงาม...ก่อเกิดความพึงพอใจ...ยิ่งเชยชมยิ่งพึงพอใจ...ก็ยิ่งหลงไปกันใหญ่

หลงในรส...ว่าอร่อย...นักในความรู้สึกหากยิ่งได้ชิมก็ยิ่งติดใจ...จนถอนตัวไม่ขึ้น...จากวัตถุนั้น...

หลงในกลิ่น...อันเย้ายวน...ตามแต่จิตภาพตนจะสร้างขึ้นว่านี่แหละตนพอใจ...

หลงในเสียง...ที่เสมือนอันไพเราะเพราะพริ้ง...

หากเมื่อหลุดออกมาจากหลง...สิ่งที่บรรเจิดในความรู้สึกตอนนั้น...อาจจะไม่ใช่...เสียแล้ว...

หากเราลองตัดวงจรเล่านี้...ออกไปจากชีวิตบาง...ความหลงที่ว่านั้น...อาจไม่หลงอีกต่อไป....

ลองเอาไปใช้กับตัวเองดูนะคะ....