ไปกรุงเทพคราวหน้าต้องแวะไป Jim Thompson Art Centre ซะแล้ว อยู่ไม่ใกล้ๆกับร้านของพี่ชายภรรยาผมเอง ทำไมฝรั่งอย่าง Jim Thompson ทำอะไรคืนให้กับสังคมไทย แต่ Shinawattra ขายผ้าไหมจนโด่งดังเหมือนกัน กลับไม่มีอะไรแบบนี้เลย

ชอบไอเดียการเสนองานของโอซาว่ามากครับ ที่ให้ผู้ชมโดยเฉพาะเด็กๆมีส่วนร่วมและยังนำผลงานนั้นไปเผยแพร่ต่อในประเทศอื่นๆ เหมือนกับ gotoknow นี้แหละครับ มิตรภาพและความประทับใจก็จะแพร่กระจายไปทั่วไม่จำกัดขอบเขต คงต้องขอยืมไอเดียนี้ไปนำเสนอต่อโรงเรียนของลูกๆ เพื่อที่จะใช้ในการทำกิจกรรมแสดงงานศิลป์ของเด็กๆครับ

งานของคุณนาระก็ดูตรงๆ ไม่ต้องอ้อมค้อม ให้คิดมาก งานศิลป์ก็แบบนี้แหละ ศิลปินบางคนก็ชอบนำเสนองานที่ต้องคิด 108 ตลบกว่าจะตีความถึงบางอ้อ แต่บางคนก็ง่ายๆ simple & direct ต่อผู้เสพงาน ส่วนตัวเมื่อก่อนก็ชอบดูงานแบบยากๆ แต่หลังๆนี้หลังจากมีลูกแล้วได้เห็นภาพของเด็กๆแล้วผมกลับชอบแบบง่ายๆ มากกว่า ทั้งหนัง เพลงและภาพ ต่างๆ รู้สึกว่าเราเจออะไรหนักๆมาทั้งวันแล้ว อยากพักเครื่องบ้าง ก็มีแต่ดนตรีคลาสสิค นี้แหละที่กำลังศึกษาอยู่เพราะต้องฟังลูกๆเล่น ก็ไม่รู้ว่ามันหนักหรือมันเบา แต่ฟังไปนานๆ ก็รู้สึกว่าเรามีสมาธิดีขึ้น เมื่อก่อนเวลาขับรถจะชอบฟังเพลงพวก ป็อป ง่ายๆ แต่ตอนนี้เปิดพวกคลาสสิคฟังรู้สึกเรามีสมาธิดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนอีก ก็แปลกดี