ตอนอาตมาอยู่กรุงเทพฯ เคยได้ยินว่า เมื่อก่อนคนงานต่างจังหวัด เมื่อถึงสงกรานต์ก็จะลากลับ เถ้าแก้ซึ่งเป็นคนเชื้อสายจีนไม่ค่อยยอมให้กลับ ไม่ค่อยพอใจ... ลูกจ้างจึงถือโอกาสลาออกเลย ทำนองว่าต้องการจะกลับ ไม่ให้ลากลับก็ลาออก...
ต่อมา จึงค่อยๆ เปลี่ยนไปว่า เถ้าแก้เชื้อสายจีนก็ต้องปิดสงกรานต์เพื่อรักษาน้ำใจลูกจ้างไว้... เหตุผลหลักที่ต้องคล้อยตามประเพณีไทย บรรดาเถ้าแก้เล่าว่า ช่วงเศรษฐกิจไม่ดี ไม่เป็นไร แต่ช่วงเศรษฐกิจดี ลูกจ้างหายากมาก...
สำหรับปัจจุบัน การทำบุญรวมญาติให้พร้อมกัน เป็นไปได้ยาก... บรรดาญาติผู้ใหญ่ของอาตมาเกิดวิวาทะกันเกือบทุกปี เรื่องนัดแล้วไม่มา บ้างก็มาก่อนนัด หรือบ้างมาหลังนัด... กลายเป็นว่า ใครมาก่อนก็ทำกันก่อน พวกมาหลังก็ค่อยทำกันอีก...
มีตระกูลหนึ่ง ทำบุญสองวัน เหตุผลเพราะพี่น้องต่างก็ถือดี ไม่ยอมอีกฝ่าย ต่างกลุ่มก็ต่างอวดร่ำอวดรวย... อาตมาคิดว่า แม้ญาติผู้ใหญ่ในโกฎอาจปลื้มใจที่ลูกหลานมาทำบุญให้หลากลาย แต่คงจะไม่ค่อยปลื้มนักที่เรื่องแค่นี้ ก็ตกลงหรือยอมกันไม่ได้...
เจริญพร