- งานวันสงกรานต์ ทางโรงพยาบาลจัดครับ ไม่ใช่กัลยณมิตรที่ไหนอื่นที่จะมาเลี้ยงดูปูเสื่อหรอกครับ
- ส่วนมากผม ไม่ค่อยได้พูดไม่ค่อยได้จา กับเพื่อนร่วมงาน จนโดนเพื่อนที่ทำงานแซวว่าวันนี้กวินมาทำงานหรือป่าว...ก็โถ่ ผู้หญิงคุยชอบคุย กันเรื่องละคร บ้าง เรื่องไปกินอาหารร้านนี้ อร่อยบ้าง ถ้าคุยกันเรื่อง ธัมมะธัมโม เรื่องกาพย์กลอนบ้างก็ดี แต่ไม่มีใครเป็นเพื่อนคุยเลย 55 พอคุยเรื่องธัมมะธัมโม เขาก็ไม่เชื่อกัน...ก็เลยเงียบๆ ดีกว่า..55
- ไม่รู้ว่าเป็นโรคไม่ค่อยอยากพูดตั้งแต่ ตอนไหน (โรคซึมเศร้า หรือป่าวเหว่)
- แต่ก็เหมือนโดนแกล้งนะครับ เพราะชอบโดนยัดเยียดให้เป็นพิธีกร งานโน้นงานนนี้เช่นงาน ปัจฉิมนิเทศ นศพ. งานไหว้ครู ฯลฯ พอพูดฉอดๆ เพื่อนร่วมงานก็เลยงง บอกว่าเห็นปกติไม่ค่อยพูด ...ไม่นึกว่าจะพูดเก่ง โถ่ไม่รู้อะไรซะแล้ว ถ้าจะพูดล่ะนะ 2 ชั่วโมงก็พูดได้แบบไม่เว้นช่องไฟ ..(โม้นะครับ)
- ตอนนี้เรื่องนี้ติดค้างอยู่ในใจก็คือ ....
- เวลาเปลี่ยนไป ทุกสรรพสิ่งก็เปลี่ยนไป เพราะพิจารณาดั่งนี้ล่ะครับ จึงรู้สึกซึมเศร้า แสดงว่ายังพิจารณาไม่ลึกซึ้งพอ ยังก้าวล่วงห้วงอารมณ์ บางห้วงไม่ได้ ถ้าทำได้คงเหมือนยกภูเขาออกจากอก ยกขื่อคาออกจากคอ ชลอโซ่ตรวนออกจากแขน-ขา
- แต่ตอนนี้คงยังต้องเป็นจำเลย แห่งความเศร้า.. ต่อไป จนกว่าจะใช้หนี้กรรมเก่าให้กับเจ้ากรรมนางเวร เอ้ยนายเวร หมดนั่นล่ะครับ ใช้แต่ดอกเบี้ยทบต้น ดอกเบี้ยคงทบต้นมาแล้วหลายๆ ภพหลายๆ ชาติ เขาเลยมาตามคืนเอาชาตินี้
- อยากหัวเราะ เยาะหยัน ความซึมเศร้า จะพยามหัวเราะแบบแค่นๆ ดูนะครับ 555
- ไม่ต้องห่วงนะครับ แค่พยามฝึกเขียนอะไรที่มันเศร้าๆ ดูเท่านั้น..ความจริง ดีขึ้นมากแล้ว..สวัสดีครับ